[Θεωρείο] Ο αόρατος άνθρωπος της γειτονιάς

Ο Αστυνομικός της Γειτονιάς είναι ό,τι πιο φιλικό έχει να παρουσιάσει ένα κράτος στους πολίτες του στο πεδίο του νόμου και της τάξης. Επιτρέπει σε κάποιον να τον φανταστεί όχι μόνο ως πιστό υπηρέτη του νόμου από το μάτι του οποίου δεν ξεφεύγει κανένας παραβάτης, αλλά και ως έναν καλοκάγαθο ένστολο που προσφέρει τις υπηρεσίες του ακόμη και για να κατεβάσει το γατάκι μιας ηλικιωμένης από το δέντρο. Είναι όμως και ό,τι πιο συναφές έχει να παρουσιάσει το ελληνικό κράτος στον Αόρατο Ανθρωπο του Χέρμπερτ Τζορτζ Ουέλς. Κι αυτό γιατί ο θεσμός έχει εξαγγελθεί τόσες φορές, όσοι είναι και οι πολιτικοί που έχουν περάσει από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης τα τελευταία πολλά χρόνια.

Αν και αναπληρωτής, ο τελευταίος υπουργός παρουσίασε την πιο φιλική εκδοχή απ’ όλες. Σύμφωνα με το σχέδιο Πανούση, οι δικοί του αστυνομικοί της γειτονιάς θα κυκλοφορούν με ειδικό σήμα και κινητό τηλέφωνο στο οποίο θα καλούν οι πολίτες όχι μόνο για να καταγγέλλουν παραβάσεις, αλλά και για να καταθέτουν αιτήματα ή να διατυπώνουν παράπονα. Από αυτήν την άποψη, οι αστυνομικοί της γειτονιάς θα είναι κάτι περισσότερο από όργανα της τάξης. Αραγε θα είναι και λιγότερο αόρατοι από τους αστυνομικούς της γειτονιάς που εξαγγέλθηκαν στο παρελθόν αλλά δεν είδε ποτέ κανείς;

Ο κεντρικός ήρωας στο μυθιστόρημα του Ουέλς κυκλοφορούσε πότε αόρατος και πότε φορώντας επιδέσμους, γυαλιά, καπέλο και γάντια για να γίνεται ορατός. Ο Γιάννης Πανούσης δεν έχει άλλη επιλογή – οι αστυνομικοί του πρέπει να είναι συνεχώς ορατοί. Ο λόγος είναι ότι ο αναπληρωτής υπουργός δείχνει να κινείται στον αντίποδα του δόγματος της μηδενικής ανοχής, που θεωρήθηκε πολύ αποτελεσματικό στη Νέα Υόρκη και με το οποίο φλερτάρισε ο προκάτοχός του. Από αυτήν την άποψη, ο αστυνομικοί της γειτονιάς είναι για τον Πανούση ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί – ακόμη και αν χρειαστεί να κυκλοφορούν οι αστυνομικοί του σαν τον τρελό επιστήμονα του Ουέλς.