[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Ωρα για «δημιουργική σαφήνεια»

Από την ημέρα προκήρυξης των εκλογών έως τώρα το επίκεντρο του ελληνικού προβλήματος φαινόταν να αφορά τη σχέση ανάμεσα σε εμάς και τους εταίρους δανειστές μας. Εμφανιζόταν ως θέμα διαπραγμάτευσης (ανένδοτης ή ενδοτικής, περήφανης ή υποτακτικής, αποτελεσματικής ή μη) μεταξύ ημών και των «έξω», των πιστωτών μας στην ευρωζώνη. Τώρα ήρθε η ώρα το ελληνικό πρόβλημα να «εθνικοποιηθεί» και πάλι.

Με την οκταμερή σύσκεψη στις Βρυξέλλες και την κατ’ ιδίαν συνάντηση που θα έχει ο έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με τη γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, τη Δευτέρα στο Βερολίνο, θα έχει ολοκληρωθεί ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων κορυφής για την Ελλάδα. Ηδη όμως από το προχθεσινό δείπνο των Βρυξελλών έχουν
(ξανα)γίνει σαφή τα όρια υποχώρησης των δανειστών μας στα ελληνικά αιτήματα. Περιμένουν από την κυβέρνηση – που δεσμεύθηκε προσωπικά διά του Πρωθυπουργού – λίστα με τις μεταρρυθμίσεις που περιγράφονται στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου (το γνωστό και ως e-mail Βαρουφάκη). Ανάμεσα σε αυτές: αυξήσεις σε συντελεστές του ΦΠΑ, ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές στις πρόωρες συντάξεις.

Επειτα από έναν μήνα «δημιουργικής ασάφειας» η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώνεται να επιστρέψει στη συμφωνία του Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου, με τη διαφορά ότι: η 20ή Μαρτίου απέχει πολύ περισσότερο από έναν (μόνο) μήνα από την 20ή Φεβρουαρίου.

Τότε ρευστό υπήρχε στο Δημόσιο για να πληρωθούν, έστω, οι μισθοί και οι συντάξεις του Μαρτίου και οι υποχρεώσεις προς τους ξένους πιστωτές. Σήμερα είναι αμφίβολο ποιο μέρος των υποχρεώσεων του Απριλίου μπορεί να καλυφθεί από το Δημόσιο χωρίς την οικονομική βοήθεια των εταίρων πιστωτών μας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Τότε η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ είχε χαρακτηρίσει απαράδεκτη τη συμφωνία, με χαρακτηρισμούς του τύπου «σφίγγει κι άλλο τη θηλιά» για την ελληνική οικονομία.

Τότε οι αντιδράσεις αυτές οδήγησαν στον όρο «δημιουργική ασάφεια», που έριξε στο τραπέζι ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης για να «στρογγυλέψει» αιχμηρές «γωνίες» της συμφωνίας σε μια προσπάθεια πολιτικής και εσωκομματικής διαχείρισης του θέματος.

Τώρα; Ωρα για «δημιουργική σαφήνεια». Με όποιο (πολιτικό) κόστος, γιατί αλλιώς το οικονομικό θα είναι δυσβάστακτο.