[Κραυγές και ψίθυροι] Στη φωλιά του κούκου

Βλέπω εδώ και κάμποσες ημέρες τις φωτογραφίες της να στοιχειώνουν έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Η Βίκυ Σταμάτη μέσα στο Δρομοκαΐτειο, σε πλήρη κατάρρευση, αποτυπώνει σωματικά αυτό που λέμε «ανθρώπινο κουρέλι». Ακατάστατα μαλλιά, ασυνάρτητα ρούχα, βλέμμα χαμένο σε έναν δικό της ορίζοντα και ένα αρκουδάκι πάντα σχεδόν στην αγκαλιά της συνθέτουν μια εικόνα τόσο κραυγαλέα που φέρνει την τραγωδία στα όρια της παρωδίας. Αυτό δηλαδή που συνήθως συμβαίνει όταν το θυμικό προκαλείται τόσο πολύ ώστε, τελικά, αποχαλινώνεται. Πρώτα απ’ όλα εδώ προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα για το ποιος έβγαλε αυτές τις φωτογραφίες μέσα στο ίδρυμα. Ως προς αυτό, τον λόγο έχουν οι Αρχές αφού η προστασία των δικαιωμάτων ενός εγκλείστου – που μάλιστα θεωρείται ψυχικά διαταραγμένος – υποτίθεται ότι είναι ακρογωνιαίος λίθος του σωφρονιστικού συστήματος. Και θεωρώ ότι ο ιδιαίτερα εναργής σε αυτό το θέμα υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος θα επέμβει αμέσως.

Από την άλλη, αν η δημοσιοποίηση αυτών των φωτογραφιών κρίθηκε από κάποιους ότι θα στρέψει την κοινή γνώμη υπέρ της κ. Σταμάτη, παραπέμπουν τόσο πολύ σε σκηνές από κακόγουστη ταινία, επικοινωνούν με τόσο γραφικό τρόπο την τραγικότητα και την απελπισία μιας μάνας, ώστε έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ειδικά μάλιστα όταν δημοσιεύονται – όπως συνήθως γίνεται – σε αντιδιαστολή με στιγμιότυπα από τις ημέρες της παντοδυναμίας του χλιδάτου ευδαιμονισμού της, αντί να προκαλούν τη συμπόνια, εγείρουν ένα κοινό αίσθημα περί «θείας τιμωρίας». Η διαφορά της τραγωδίας από την παρωδία συχνότατα στριμώχνεται στη στενωπό της αισθητικής.