[Κραυγές και ψίθυροι] Δώσε και πόσταρε

Στην αρχή ήταν ένα μπουφάν. Μετά, ένα ζευγάρι παπούτσια. Στη συνέχεια – επειδή όσο ένα φαινόμενο εξαπλώνεται τόσο πέφτει και η αντικειμενική αξία του – ένα σάντουιτς. Αναφέρομαι στην επιδημία διαχείρισης της φιλανθρωπίας μέσω Διαδικτύου. Που προτού προλάβει καλά καλά να εγείρει τη συγκίνηση, προκαλεί ερωτηματικά. Ποιο είναι αυτό το νέο ήθος που υπαγορεύει να γίνεται ιντερνετικό πολυθέαμα μια πράξη στοιχειώδους αλληλεγγύης; Εσχάτως το είδαμε και στην Αθήνα. Ενας νεαρός αγοράζει και δίνει σε έναν άστεγο ένα ζευγάρι παπούτσια. Το γεγονός καταγράφεται καρέ καρέ και ποστάρεται. Και εμείς οι υπόλοιποι, με ένα like, χορταίνουμε τις ευαισθησίες μας με εικονική συμπόνια.  

Βέβαια, ένας άστεγος δεν είναι πια ξυπόλητος και είναι καλό. Επίσης δεν θεωρώ ότι διασύρεται. Οπως είπε στο in.gr o φωτορεπόρτερ Αρης Μεσσίνης δεν μπορεί να πάθει τίποτα χειρότερο από αυτό που του έχει ήδη συμβεί. Θα ήθελα όμως να ξέρω τι συντελείται στη συνείδηση αυτού που εξαργυρώνει τον οβολό του με διαδυκτιακή αναγνωρισιμότητα. Πότε έγινε θέμα το αυτονόητο; Ή μήπως το «κάνε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό» αναφέρεται πλέον στις ακρογιαλιές του κυβερνοχώρου; Εγώ πάντως ξέρω ότι η επαιτεία μπορεί να είναι δημόσια, η φιλανθρωπία όμως μόνο ιδιωτική.

Και τέλος πάντων, τους αστέγους πριν να τους βοηθήσουμε θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να τους σεβαστούμε. Και να τους προστατεύσουμε από τα «UFO της πραγματικότητας», όπως τη συντάκτρια της «Vogue» που ανέβασε φωτογραφία άστεγης στο Παρίσι να κρατάει το περιοδικό. Αυτό είναι παραπάνω από ντροπή. Είναι αηδία.