[Κραυγές και ψίθυροι] Σε κοινή θέα

Δεν υπάρχει ώρα που να μπω σε  διαμέρισμα του διαδικτυακού ουρανοξύστη και να μη βρω μέσα τον Βαγγέλη Γιακουμάκη. Δεν υπάρχει λαϊφσταϊλίστικη εκπομπή που να μην έχει ένθετο «Νέες συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τον Βαγγέλη» – ένα συγκινησιακό άλλοθι για να τρεμοπαίξουν οι ψεύτικες βλεφαρίδες των παρουσιαστριών. Μέχρι που άρχισα να δυσφορώ. Αρχικά ασυναίσθητα. Μετά, από αναρτήσεις στα social media, συνειδητοποίησα τον λόγο.

Εφόσον το bullying εμπεριέχει τη δημοσιοποίηση του εκφοβισμού και τον δημόσιο εξευτελισμό, τη διαπόμπευση του Βαγγέλη που άρχισε η «αδελφότητα των Κρητικών» με μάρτυρες κάποιους συμμαθητές τους, ήρθε η κοινή γνώμη και της άνοιξε αυλαία σε όλη την Ελλάδα. Με τη φενάκη της αλληλεγγύης, της συμπαράστασης, της δημόσιας καταγγελίας. Εχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει για το «ανθρώπινο τζουκ μποξ», το παγωμένο νερό, το δέσιμο στην καρέκλα, τον ιμάντα. Ετσι, εγώ που δεν έχω πάει ποτέ στην Ηπειρο, νιώθω σαν να ήμουν αυτόπτης μάρτυς στα όσα συνέβησαν στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων. Μαζί μου και κάμποσα εκατομμύρια Ελλήνων που διαμαρτύρονται, εξεγείρονται, αναλύουν, ψυχολογικοποιούν το βλέμμα του νεαρού στις φωτογραφίες αναπαράγοντας αυτό που ονομάσαμε «μαρτύριό» του. Το ίδιο ίσως κάνω τώρα κι εγώ.

Μαθαίνω ότι δύτες θα ψάξουν στη λίμνη των Ιωαννίνων για ίχνη του Βαγγέλη. Ελπίζω να μη βρουν τίποτε. Ελπίζω ο νεαρός που εξαφανίστηκε για να αποφύγει το άγριο bullying των συμμαθητών του τώρα να κρύβεται για να συνέλθει από τη δημόσια διαπόμπευση. Σαν παγίδα που του έστησαν μαζί ο Ντοστογιέφσκι και ο Κάφκα. Ελπίζω.