[Κραυγές και ψίθυροι] Πιάσε με αν μπορείς

Στην αρχή το άκουσα ως ιδέα για νούμερο επιθεώρησης. Αναφέρομαι στην (εθελοντική) επιστράτευση νοικοκυρών, φοιτητών, ακόμη και τουριστών, που σκέφτηκε ο Γιάνης Βαρουφάκης προς πάταξη της φοροδιαφυγής. Ο τρόπος βέβαια που σχολιάστηκε και τρολαρίστηκε μέσα στο Σαββατοκύριακο παραπέμπει σε κακή επιθεώρηση. Με φωτογραφίες ηλιοκαμένων οπισθίων πάνω στις μπάρες των μυκονιάτικων μπαρ και άλλα τέτοια. Πέρα όμως από την κακή σάτιρα μιας κακής ιδέας υπάρχει κάτι ουσιαστικό.

Τι θα κυνηγάνε αυτοί οι ντεμέκ ράμπο; Την απόδειξη του τυροκούλουρου και του φραπέ, τον ΦΠΑ της συνοικιακής κομμώτριας, το μη δηλωθέν κέρδος ενός ολόκληρου ευρώ από την πώληση κρεμμυδόπρασων στη λαϊκή. Γιατί η νοικοκυρά που θα δεχτεί να γίνει φορητή κάμερα προκειμένου να επιτελέσει αυτό το εθνοσωτήριο έργο δεν νομίζω ότι συχνάζει εκεί όπου γίνονται οι μεγάλες σπέκουλες. Κάτι φουκαράδες άντε να ξεσκεπάσει που προσπαθούν να επιβιώσουν στην αγορά. Αυτούς για του οποίους ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε τη συμπάθειά του στην εκπομπή «Ε-νικός». Τόσο φουκαράδες δηλαδή που το να καλωδιωθείς για να τους καρφώσεις αρχίζει και αποκτά μια αδιόρατη εσάνς ρουφιανιάς.

Επικίνδυνο πράγμα να βάλεις, όπως είπε το ΚΚΕ, φτωχό να καρφώνει φτωχό. Το γράφει και ο Καραγάτσης. Ο καβγάς για ένα κατσαρολικό μπορεί να αποβεί πιο αδυσώπητος και αιμοβόρος από τον καβγά για ένα πετρελαιοφόρο. Και πολύ φοβάμαι πως αν εφαρμοσθεί το μέτρο μπορεί να κατασταλεί ένα εθνικό ελάττωμά μας – να θεωρούμε τις μικροσυναλλαγές μη φορολογήσιμες -, αλλά θα καλλιεργηθεί ένα άλλο. Διεθνές και απεχθές. Ο χαφιεδισμός!