[Κραυγές και ψίθυροι] Ο εφιάλτης της διπλανής πόρτας

Η φωτογραφία του εδώ και τρεις ημέρες κάνει τον γύρο του Διαδικτύου και των καναλιών και έχει στοιχειώσει τα έντυπα. Το «ανθρωπόμορφο τέρας», το «κτήνος», ο 40χρονος παιδεραστής που κυκλοφορούσε ελεύθερος και συνελήφθη λίγο πριν οδηγήσει ένα ακόμη ανήλικο θύμα του στο βαν που είχε μετατρέψει σε δωμάτιο πανικού βγαλμένο λες από μια εφιαλτική εκδοχή της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» απέκτησε πρόσωπο και όνομα. Αυτό δίνει ταυτότητα και στην εγκληματική του πράξη που οι εκκωφαντικοί επιθετικοί προσδιορισμοί τοποθετούν σε ένα γενικό και αόριστο περιγραφικό φόντο.

Μετά από αυτές τις σκέψεις, γύρισα στο γραφείο μου και στον υπολογιστή μου. Ενα πέρασμα από το facebook πριν ξαναπιάσω τη δουλειά και εκεί τράκαρα μετωπικά με την τραγικότητα της πραγματικότητας. Την είχε ποστάρει ένας διαδικτυακός φίλος. «Εχω πάθει σοκ! Είναι ο ψιλικατζής δίπλα στο σπίτι μου. Από αυτόν ψώνιζα κάθε μέρα».

Προσπάθησα να έρθω στη θέση του «φίλου». Να φρακάρουν στον νου σου αποσπασματικές, φαντασιακές εικόνες για το τι έχουν διαφθείρει αυτά τα χέρια που εσύ τα ξέρεις από τη χειραψία της καθημερινότητας, από το φευγαλέο άγγιγμα όταν σου δίνουν τα ρέστα, τα τσιγάρα, την αθλητική. Και ανακάλεσα μια προσωπική μου εμπειρία. Πριν από πολλά χρόνια. Ενας φίλος που είχε καλοκαιρινή επιχείρηση και τον χειμώνα πήγαινε δυο-τρεις μήνες διακοπές στην Ταϊλάνδη. Στην αρχή τον μακαρίζαμε, μετά άρχισαν να μας μπαίνουν ψύλλοι στ’ αφτιά, αλλά μέχρι εκεί. Ωσπου συνελήφθη για παιδεραστία.

Τώρα συνειδητοποίησα ότι αυτή την ιστορία την έχω απωθήσει. Δεν θέλω να τη θυμάμαι. Ισως γιατί, με κάποιον τρόπο, αισθάνομαι ένοχη. Που κάτι είχα ακούσει αλλά δεν φανταζόμουν. Οπως και οι γείτονες του 40χρονου. Μερικές φορές η ελλειμματική φαντασία σού δημιουργεί περισσότερες ενοχές από την ελλειμματική συνείδηση.