[Διαστάσεις] Ερωτας και πολιτική

O ισπανικός Τύπος το κρατούσε ώς τώρα μυστικό, αλλά το αποκάλυψε χθες ο ανταποκριτής της «Ρεπούμπλικα» στη Μαδρίτη: ο αρχηγός του Podemos, ο γνωστός μας Πάμπλο Ιγκλέσιας, έχει δεσμό με την Τάνια Σάντσεθ, ανερχόμενο αστέρι του κόμματος Ενωμένη Αριστερά. Και προσπαθεί να την πείσει να θέσει υποψηφιότητα στις προκριματικές εκλογές του Podemos για την προεδρία της Περιφέρειας της Μαδρίτης. «Εχουμε ανάγκη από τις καλύτερες δυνάμεις» της λέει. Αλλά εκείνη, που κέρδισε ήδη τις προκριματικές εκλογές του δικού της κόμματος, για να εμπλακεί στη συνέχεια σε ένα οικονομικό σκάνδαλο και να κινδυνεύει τώρα να εξαναγκαστεί σε παραίτηση, επιμένει σε μια νεφελώδη υποψηφιότητα «λαϊκής ενότητας». Οπως λέει, βλέπει τον εαυτό της περισσότερο ως πρόεδρο παρά ως Πρώτη Κυρία. Χωρίς να αποκλείεται βέβαια να (της) συμβούν και τα δύο.

Ο Ιγκλέσιας διαφωνεί σε αρκετά πράγματα με τον Τσίπρα. Ενα από αυτά είναι ο μικρός αριθμός γυναικών στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ενα άλλο είναι ο τρόπος που διαπραγματεύεται η ελληνική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες. «Θα προσπαθήσουμε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη» λέει η ευρωβουλευτής Τερέσα Ροντρίγκεθ. Ο αρχηγός του Podemos έχει όμως αλλεργία και στις τάσεις. Γι’ αυτό και όταν ίδρυσε το κόμμα ζήτησε από τους ακραίους αντικαπιταλιστές να ξεχάσουν τα ιδεολογικά τους και να συνταχθούν με την κοινή προσπάθεια. Τώρα κάνει ένα βήμα παραπέρα, προσπαθώντας να ενώσει υπό την ηγεσία του όλη τη ριζοσπαστική Αριστερά. Αλλά όταν μπλέκεται ο έρωτας με την πολιτική, τα πράγματα μερικές φορές δυσκολεύουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, καταλογίζει συχνά στο Podemos ότι δεν έχει καθαρό ιδεολογικό προσανατολισμό και ότι προσπαθεί να αρέσει σε όλο τον κόσμο προκειμένου να κερδίσει την εξουσία. Το πρόβλημά του είναι όμως αντίστοιχο με το πρόβλημα της χώρας: ήταν το πρώτο ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα που κλήθηκε να κυβερνήσει, όπως η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια επειδή χρεοκόπησε. Δεν μπορεί λοιπόν να αποφύγει τα λάθη, όπως δεν μπορεί να διδαχθεί και από τα λάθη των άλλων. Η πρόσθετη ατυχία του είναι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ούτε το όπλο τού έρωτα για να βελτιώσει τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει.

Οι παλιοί αριστεροί θυμούνται ότι σε ένα πανσπουδαστικό συνέδριο που έγινε πριν από πολλές δεκαετίες η Αριστερά μπόρεσε να περάσει ένα ψήφισμα επειδή την τελευταία στιγμή ένα ηγετικό της στέλεχος τα έφτιαξε με μια δεξιά συνδικαλίστρια, πείθοντάς τη να ψηφίσει αντίθετα. Θα μπορούσε άραγε να βοηθήσει σήμερα ο έρωτας ώστε η ελληνική κυβέρνηση να γίνει πιο μετριοπαθής και πιο υπεύθυνη, μέσα από τη σύμπραξη για παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ με Το Ποτάμι; Δύσκολο. Τα πρωτοκλασάτα στελέχη του πρώτου είναι ή οικογενειάρχες ή φρεσκοπαντρεμένοι, ενώ και ο Σταύρος μπορεί να αρέσει στις γυναίκες, αλλά είναι βράχος. Ανερχόμενο αστέρι σαν την Τάνια Σάντσεθ, πάλι, δεν υπάρχει στο Ποτάμι εξ ορισμού, θα επέβαλλε αμέσως πειθαρχικά μέτρα ο επικεφαλής.     

Καμιά ελπίδα λοιπόν για ένα πολιτικό love story που θα ταράξει τα νερά της ελληνικής Αριστεράς. Πάλι στη μιζέρια του Eurogroup θα καταλήξουμε.