[Κραυγές και ψίθυροι] Το κέικ της αλήθειας

Μιάμιση ώρα κρατάει. Και είναι σαν χάδι στη συνείδηση. Με λόγο καθημερινό και ήρωες τέσσερις ενοίκους μιας πολυκατοικίας. Συνηθισμένοι άνθρωποι που μεγιστοποιούν τη σημαντικότητα της συνηθισμένης ιστορίας τους. Κάποιος πετάει τη σακούλα απορριμμάτων από το μπαλκόνι, δεν στοχεύει καλά τον κάδο και τα σκουπίδια σκορπίζονται στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μιλάω για το έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Κέικ» που παίζεται στο Εθνικό, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, με τους Γεωργακόπουλο, Αδαμάκη, Μουμούρη και Μαλκότση. Δεν θα το κρίνω ως θεατρική κριτικός γιατί δεν είμαι. Στο τι αποκόμισα ως θεατής και πώς αυτό το προβάλλω στην καθημερινή ζωή θέλω να αναφερθώ.

Οι τέσσερις ήρωες συγκρούονται, πλακώνονται, ξεσκίζονται, διεκδικώντας ο καθένας το δίκιο και την αλήθεια του ή, έστω, το εξαληθευμένο ψέμα του. Το υπερασπίζονται με πάθος, φθάνουν στα άκρα, ακόμη και σε απόπειρα φόνου. Μέχρι που η αλήθεια και το δίκιο αναδύονται ως κάτι ενιαίο και συμπαγές. Που δεν τεμαχίζεται. Γιατί όταν το δίκιο τού ενός αδικεί τον άλλον δεν μπορεί να είναι δίκιο. Οταν το συνειδητοποιούν αυτό οι άνθρωποι μονοιάζουν. Και το μόνο που μοιράζονται είναι το κέικ τους.

Ανήκω σε μια γενιά που μια από τι συνιστώσες του προοδευτικού προσήμου ήταν και το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Και το δίκιο του αγρότη; Του μετανάστη; Του άνεργου; Του ομοφυλόφιλου; Του ανθρώπου που δουλεύει πολύ και έντιμα για να ζει μια όσο το δυνατόν πιο άνετη ζωή; Τελικά, νόμος είναι το δίκιο. Τελεία και παύλα!