[Εμπιστευτικά] Μας κοροϊδεύουν!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δυο φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα ανανεώνουν μια παλαιά διαπίστωση: κάποιοι μας κοροϊδεύουν!
Το ερώτημα είναι για ποιον λόγο δεχόμαστε εμείς να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.
Περιστατικό πρώτο. Ενα νεαρό παιδί εξαφανίζεται. Αποδεικνύεται ότι έχει πέσει θύμα μιας συμμορίας αλητών συμφοιτητών του. Από την οποία δεν το προστάτευσαν ούτε οι καθηγητές, ούτε οι αρμόδιοι.
Ωραία, λοιπόν, το ψάχνουμε το παιδί.
Αλλά με τους αλήτες τι έγινε; Σε ποια φυλακή της χώρας κατοικούν; Ποιες βαριές ποινές τους περιμένουν; Ποια εφημερίδα και ποια τηλεόραση τους κρέμασε στα μανταλάκια; Τίποτα. Μηδέν.
Και με τους καθηγητές τι έγινε; Ποιο Πειθαρχικό τους κάλεσε; Ποιο Πανεπιστήμιο τους έδιωξε; Ποια κοινωνία τους έφτυσε κατάμουτρα που δεν μπόρεσαν, ούτε καν προσπάθησαν, να προστατεύσουν το παιδί που τους εμπιστεύτηκαν; Τίποτα. Μηδέν.
[Δεν τολμώ να αξιολογήσω την καταγγελία της Ελενας Ακρίτα ότι υπήρξε κρητικός βουλευτής που κάλυπτε τους αλήτες. Διότι τότε ο «βουλευτής» δεν αρκεί να εκδιωχθεί από τη Βουλή. Πρέπει να εκδιωχθεί από το σώμα της κοινωνίας!]
Περιστατικό δεύτερο. Το ποδόσφαιρο έχει διαλυθεί για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε και τους οποίους ερευνά η Δικαιοσύνη. Επειτα από άλλον ένα επεισοδιακό αγώνα, ο υφυπουργός διακόπτει το πρωτάθλημα.
Τι έγινε στη συνέχεια;
Να σας πω τι έγινε. Οι ίδιοι οι πρωταίτιοι της διάλυσης του ποδοσφαίρου (δηλαδή, οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες) συνεδρίασαν και ομοφώνως (!) εξήγγειλαν μέτρα κατά της βίας και προτείνουν στον υπουργό να ξαναρχίσει το πρωτάθλημα για να μη χάσουν τα φράγκα.
Τι προτείνουν;
Οποια ανεφάρμοστη ανοησία μπορεί να σκαρφιστεί κανείς με αποκορύφωμα να ζητήσουν από την Ομοσπονδία να διακόπτεται οριστικά αγώνας «όταν στον αγωνιστικό χώρο (…) σημειωθεί εισβολή οπαδών».
Πράγμα που σημαίνει πως αν δεν είχαν αποφασίσει ομοφώνως (!) να το ζητήσουν από την Ομοσπονδία, τότε οι αγώνες θα μπορούσαν να διεξάγονται κανονικά με τους οπαδούς να φυλάνε τη μεγάλη περιοχή της ομάδας τους.
Αλλά επειδή αρνούμαι να πιστέψω ότι ακόμη και ποδοσφαιρικοί παράγοντες μπορούν να είναι τόσο ηλίθιοι, μάλλον εμάς περνούν για ηλίθιους – και τον υφυπουργό, προσθέτω.
Ανέφερα αυτά τα δυο περιστατικά για να καταλήξω σε μια κοινή διαπίστωση: όλοι αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν. Από τους βασανιστές του παιδιού έως τους εγκληματίες των γηπέδων.
Και βρίσκουν να τα κάνουν επειδή έχουν απέναντί τους μια κοινωνία έτοιμη να διυλίσει τον κώνωπα (ας πούμε) της διαθεσιμότητας στο Δημόσιο αλλά να καταπιεί αμάσητη όποια καμήλα κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Μια κοινωνία στην οποία το ατομικό αίσθημα μειονεξίας αντικαθιστά όλο και περισσότερο ένα συλλογικό αίσθημα δικαίου.
Google news
