[Αγιογραφίες] Συνωμοσίες

Ωραία εικόνα. Η σέλφι του υπουργού Αμυνας με την περιφερειάρχη Αττικής, μάγουλο-με-μάγουλο στο ελικόπτερο, με μπουφανάκια εκστρατείας και χαμόγελα συντροφικής τρυφερότητας, ήταν καταδικασμένη να αγαπηθεί και να διαδοθεί αστραπιαία.

Το στιγμιότυπο ήταν ένα ακόμη πειστήριο της ανέφελης συνύπαρξης των κυβερνητικών εταίρων. Οσοι έβλεπαν ιδεολογικά χάσματα και εστίες ενδοκυβερνητικής τριβής διαψεύδονται παταγωδώς. Προς το παρόν, μεγαλύτερες είναι οι διαφορές μεταξύ των πρώην συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, παρά με τον Πάνο Καμμένο.

Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ δεν έχει δείξει πρόθεση να αναμειχθεί ενεργά στο μέγα ζήτημα της διαπραγμάτευσης. Η συμβολή του εκδηλώνεται κυρίως εμψυχωτικά, όταν, ας πούμε, εισηγείται στην κυβέρνηση ποια φόρμουλα θα έπρεπε να αποφύγει για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες (βίζιτες) ή σε ποιο διαπραγματευτικό στρατήγημα θα έπρεπε να καταφύγει (Κούγκι).

Κατά τα άλλα, ο Καμμένος δείχνει να απολαμβάνει το χαρτοφυλάκιό του, όχι μόνο επειδή έχει ανακαλύψει νέες δραστηριότητες – όπως το να εξολοθρεύει τρομοκράτες σε εικονικές μάχες στο Αμπου Ντάμπι. Αλλά και επειδή μπορεί από τη νέα του θέση να συνεχίσει τους τρόπους που καλλιέργησε προεκλογικά.

Από την περιβόητη θεωρία των CDS μέχρι την καταγγελία περί απόπειρας χρηματισμού του Χαϊκάλη, ο Καμμένος συνδύαζε την αντιμνημονιακή καταγγελία με τη ζέση του σκανδαλοκυνηγού. Χθες, έστειλε στον εισαγγελέα τους φακέλους δύο εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η επιτροπή που συγκρότησε πριν από λίγες ημέρες δεν έχει ολοκληρώσει βέβαια την έρευνά της. Αλλά ήδη, είπε, έχει «πολύ σοβαρά στοιχεία».

Ούτε στις διώξεις είναι μόνος ο Καμμένος. Ευθυγραμμίζεται με τη φορά μιας κυβέρνησης που δείχνει πως αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως «αλλαγή καθεστώτος» – άρα ως όχημα σαρωτικής απονομιμοποίησης όλων των προηγουμένων. Από αυτή την αντίληψη απορρέει και η πρωθυπουργική εξαγγελία για συγκρότηση Εξεταστικής για το Μνημόνιο. Είναι μια απόφαση που υποβάλλει την ιδέα ότι τα Μνημόνια δεν ήταν πολιτικές αποφάσεις οι οποίες έχουν ήδη κριθεί συντριπτικά από τρεις διαδοχικές λαϊκές ετυμηγορίες. Ηταν σκοτεινές συμπαιγνίες ποινικού ενδιαφέροντος.

Αν στο εσωτερικό ο Καμμένος έχει αφομοιωθεί ως σταθερά του κυβερνητικού συστήματος, στο εξωτερικό η είσοδός του στην κυβέρνηση εξακολουθεί να είναι σημείο ζωηρής αναφοράς. Οπως, ας πούμε, στη συζήτηση της Μπούντεσταγκ για την Ελλάδα, όπου οι βουλευτές του SPD επικαλέστηκαν τους ΑΝΕΛ ξανά και ξανά, κατηγορώντας το Die Linke ότι υπερασπίζεται μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν «ακροδεξιοί», «αντισημίτες», «ομοφοβικοί».

Πρόκειται για το «κατηγορώ» που αρθρώνει επίμονα μια μερίδα της ελίτ του ευρωπαϊκού Βορρά. Είναι εκείνοι που βλέπουν τη συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ –  ΑΝΕΛ ως ζωντανή επιβεβαίωση του φόβου ότι το ρεύμα του αντιευρωπαϊσμού φουσκώνουν οι πιο ετερόκλητες δυνάμεις. Δυνάμεις εθνικής αναδίπλωσης που δεν κινητοποιούνται παντού εξαιτίας της λιτότητας.

Βέβαια, από το ύψος του Πενταγώνου όλα αυτά δεν μπορεί παρά να ακούγονται υποβολιμαία. Δεν μπορεί παρά να είναι άλλη μια συνωμοσία.