[Θεωρείο] Η δουλειά χωρίς τους σταρ

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, η πολιτική στην Πορτογαλία δεν διαθέτει κάποιον Ρονάλντο που να παίζει θεαματική μπάλα εντός ή εκτός πορτογαλικών συνόρων. Ο Ζοζέ Σόκρατες, ο πρωθυπουργός που υπέγραψε το πορτογαλικό Μνημόνιο, κρατείται στις φυλακές όχι επειδή τον έστειλε εκεί κάποια εξεταστική επιτροπή για την υπογραφή που έβαλε, αλλά επειδή καταχράστηκε δημόσιο χρήμα. Ο σημερινός πρωθυπουργός Πέντρο Πάσος Κοέλιο είναι μάλλον ένα παιδί του κομματικού σωλήνα της πορτογαλικής Δεξιάς παρά ένας χαρισματικός ηγέτης. Ακόμη και ο Ζοζέ Μπαρόζο, ο μοναδικός Πορτογάλος της πολιτικής που έκανε διεθνή καριέρα, κάθε άλλο παρά έλαμψε στα γήπεδα των Βρυξελλών. Ως πρόεδρος της Κομισιόν απέδειξε ότι ένας γραφειοκράτης παραμένει ανιαρός και ανούσιος ακόμη και όταν το γήπεδο έχει πάρει φωτιά.

Οπως, όμως, συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, έτσι και στην πολιτική το αποτέλεσμα μπορεί να έρθει με ομαδική δουλειά. Στα ποδοσφαιρικά γήπεδα το απέδειξε η Πόρτο σηκώνοντας κούπες στην Ευρώπη εκεί που δεν το περίμενε σχεδόν κανένας. Στην πολιτική αρένα φαίνεται να το αποδεικνύει το πολιτικό προσωπικό μιας φτωχής χώρας που δεν έχει εγκλωβιστεί στη φενάκη του ένδοξου παρελθόντος της, αλλά ούτε και φαντασιώνεται ότι θα γίνει ο κινητήριος μοχλός ενός νέου μέλλοντος για τον υπόλοιπο κόσμο. Το όφελος είναι διπλό: πρώτον, κανένας δεν υποδύεται τον Ρονάλντο που δεν είναι. Και, δεύτερον, το πολιτικό σύστημα δεν παρασύρει την κοινωνία στον παροξυσμό που προκαλείται από την ταλάντευση ανάμεσα στην κρίση μεγαλείου και το συναίσθημα εθνικής ταπείνωσης.

Το συμπέρασμα είναι ότι η δουλειά μπορεί να γίνει εξίσου καλά και χωρίς σταρ. Η Πορτογαλία άφησε πίσω της το Μνημόνιο και, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα αυτής της εφημερίδας, σήμερα οι ξένοι επενδυτές κάνουν απόβαση στη χώρα. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι δημιουργείται στην ιβηρική χώρα ένα επενδυτικό περιβάλλον που εμπνέει εμπιστοσύνη. Σημαίνει, κυρίως, ότι δημιουργούνται θέσεις εργασίας. Εχει τεράστια σημασία επειδή η πραγματικά μεγάλη πληγή, την οποία άνοιξε στον ευρωπαϊκό Νότο η κρίση, δεν είναι η πτώση του βιοτικού επιπέδου – είναι η ανεργία. Και επειδή με τους 1.400.000 ανέργους στον ιδιωτικό της τομέα η Ελλάδα έζησε στην πραγματικότητα μια σφαγή.