[Κραυγές και ψίθυροι] Ανεπίδοτα γράμματα

Κι άλλο γράμμα. Με συγκεκριμένο παραλήπτη, στην ουσία ανοιχτή επιστολή στον ελληνικό λαό. Με αφορμή τις πολιτικές εξελίξεις και καλλιτεχνική υπογραφή. Βεβαίως οι πνευματικοί άνθρωποι (ξεχειλωμένος όρος!) και δικαιούνται και επιβάλλεται να εκφράζουν δημόσια την πολιτική άποψή τους, όμως συχνά αναβλύζει περισσότερο ο ναρκισσισμός του καλλιτέχνη παρά ο προβληματισμός του εναργούς πολίτη. Γιατί όταν παίρνουν το πολιτικό μικρόφωνο νομίζουν, από αυτοματισμό, ότι απευθύνονται στο κοινό τους. Και αυτό είναι φυσιολογικό. Και, αυτήν την εποχή, εντελώς αχρείαστο!

Ο συμπαθέστατος, κατά τα άλλα, Γιάννης Ζουγάνελης βγάζει στην «προς Γλέζο επιστολή» τον μπουφόνο από μέσα του και, αφού τον διαβεβαιώνει ότι τον αγαπά, του λέει: «Δες τον Τσίπρα σαν το εγγόνι σου που θέλει στοργή και αγάπη». Στον Μανώλη Γλέζο απευθύνεται και ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο τροβαδούρος της Νατάσσας Παζαΐτη. Ατεγκτος ως Κρητικός, όμως, τον εγκαλεί για ναρκισσισμό με μια επιστολή όπου όλες οι προτάσεις καταλήγουν σε θαυμαστικό. Μακροσκελέστατη όλων η «προς πάντες» επιστολή του Διονύση Τσακνή που απευθύνεται στον «αξιότιμο Πρωθυπουργό» και «φίλο Αλέξη» και παρακάτω στους «συντρόφους του του ΣΥΡΙΖΑ» και στους «συντρόφους της κομμουνιστικής Αριστεράς». Ολη σε πρώτο πρόσωπο για να πει τι πίστεψε, σε τι ήλπισε, πότε δάκρυσε, τι συμμερίστηκε, τι χάρηκε.

Βέβαια ο Τσακνής μην ξεχνάμε ότι ήταν εκπρόσωπος Τύπου στην άτυπη «κυβέρνηση του βουνού» που είχαν συστήσει τότε με την υπόθεση Οτζαλάν κάποιοι καλλιτέχνες (Λαζόπουλος, Νταλάρας, Καρυστιάνη, Γαλάνη κ.ά.) και σαν να ήθελαν να διαμορφώσουν την εξωτερική πολιτική της χώρας. Και μη χειρότερα.