[Κραυγές και ψίθυροι] Η αυθαιρεσία του τίποτα

Είναι μικρά, αλλά είναι πολλά. Και έτσι όπως συσσωρεύονται στην καθημερινότητα, παρατηρώ να δημιουργούν ένα νέο ήθος που μεταλλάσσει την αυθαιρεσία από ιδεολογικό έλλειμμα σε επικοινωνιακή αρετή.

Γιατί δεν είναι μόνο η συμπαθής τάξη των ταξιτζήδων που ανέκαθεν επιδίδονταν σε ένα ανελέητο σφυροκόπημα της λογικής και της πραγματικότητας.

Βέβαια, το πιο πρόσφατο σουξέ που άκουσα σε διαδρομή Παπάγου – Σύνταγμα είναι ότι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου αποτελεί επινόηση των μασόνων σε συνεργασία με τους Εβραίους και ότι Μέρκελ και Λαγκάρντ έχουν ιδρύσει την πρώτη γυναικεία μασονική στοά στην Ευρώπη!

Θεωρώ τη μεγαλύτερη κοιλάδα αυτού του κακού – που θα μπορούσε να ήταν απλά γραφικό αν δεν ήταν προβοκατόρικα επικίνδυνο – την τηλεόραση. Η τεκμηρίωση, πλην των αμιγώς ειδησεογραφικών εκπομπών, αποτελεί για όλες τις άλλες μια αφηρημένη και περιρέουσα έννοια. Αχρείαστη να ‘ναι! Το μόνο τεκμήριο που έχει αντικειμενική αξία είναι το θράσος. Αυτό χρειάζεται η ξανθιά με τα εξτένσιον για να συμπτύξει κάτι που διάβασε σε ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης και τις συζητήσεις με τη μανικιουρίστα της κατά τη διάρκεια εφαρμογής του «γαλλικού», σε ένα βαθύ ψυχογράφημα του Βαρουφάκη που θα ανάγκαζε τον θείο Ζίγκμουντ να κάνει τις περγαμηνές του χαρτοπόλεμο. Και δεν είναι ότι αυτή τα λέει. Είναι ότι οι άλλοι την ακούνε εγκλωβισμένοι στην άποψη ότι «αφού το είπαν στην τηλεόραση, σωστό είναι». Και έτσι σιγά σιγά ο λόγος της ξανθιάς παγιώνεται ως τεκμηριωμένη άποψη.

Άλλο παράδειγμα! Τις προάλλες άκουγα τη «θεατρική» συντάκτρια νεανικής και, θεωρητικά, ψαγμένης εκπομπής στον Σκάι να αποδίδει στην παράσταση «Κατερίνα» με τη Λένα Παπαληγούρα τον τίτλο «η παράσταση της χρονιάς». Τον λόγο δεν μας τον εξήγησε ποτέ, άσε που από τον τρόπο που μιλούσε μου έδωσε την εντύπωση – και εύχομαι να κάνω λάθος – ότι δεν είχε δει καν την παράσταση.  

Ωστόσο, αν η τηλεόραση είναι η εύφορη κοιλάδα της αυθαιρεσίας, το νερό που την ποτίζει είναι το Διαδίκτυο. Το είδε (όχι το διάβασε) στο Ιντερνετ φίλος που έχει γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και έκοβε τις φλέβες του ότι και στη χούντα γίνονταν διαδηλώσεις υπέρ της κυβέρνησης και είχε μαζευτεί πολύ κόσμος να υποδεχθεί τον Αγκνιου. Δεν πα’ να έκοβα εγώ τις δικές μου ότι σχολεία είχαν κατεβάσει τότε κατά κυβερνητική εντολή και ήμουν κι εγώ εκεί, μαθήτρια του Δημοτικού, με τη στολή του Αρσακείου, να κουνάω ένα σημαιάκι χωρίς να ξέρω ακριβώς τον λόγο. Απτόητος εκείνος. Αφού έτσι του άρεσε, έτσι ήταν!

Παλιά αυτά τα έλεγαν «κουβέντες καφενείου». Νομίζω όμως ότι το ποίημα του Κ.Χ. Μύρη «Καφενείον η Ελλάς» που μελοποίησε ο Μαρκόπουλος τώρα ξαναδικαιώνεται!