[Διαστάσεις] H Αργεντινή, ο «Μόσκοβος» κι εμείς

Θα πάρουμε τα γεγονότα ανάποδα, ξεκινώντας από το τέλος για να φτάσουμε στην αρχή. Τετρακόσιες χιλιάδες Αργεντινοί διαδήλωσαν αυτή την εβδομάδα στο Μπουένος Αϊρες απαιτώντας να διαλευκανθεί ο θάνατος του εισαγγελέα Αλμπέρτο Νίσμαν. Ο τελευταίος βρέθηκε νεκρός την ημέρα που θα κατέθετε στο Κοινοβούλιο ότι η πρόεδρος της χώρας συγκάλυψε τον ρόλο του Ιράν σε μια πολύνεκρη επίθεση εναντίον εβραϊκού κέντρου, το 1994, προκειμένου να υπογράψει με την Τεχεράνη πετρελαϊκά συμβόλαια. Το Ιράν έσπευσε να προσφέρει βοήθεια στην Αργεντινή όταν ο προηγούμενος σύμμαχος της τελευταίας, η Βενεζουέλα, βυθίστηκε σε κρίση. Η Βενεζουέλα έσπευσε να προσφέρει βοήθεια στην Αργεντινή όταν η τελευταία κήρυξε στάση πληρωμών, το 2001, κι έχασε την πρόσβαση στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.

Την αλληλουχία αυτών των γεγονότων θυμίζει η «Μοντ» για να δείξει τις αφύσικες συμμαχίες στις οποίες μπορεί να οδηγήσει η πολιτική απομόνωση μιας χώρας. Ελάχιστοι Ελληνες πιστεύουν πλέον σήμερα ότι η Ρωσία μπορεί να μας «σώσει» σε περίπτωση που βγούμε από την ευρωζώνη. Για την ακρίβεια, η σημερινή Ρωσία δύσκολα θα σώσει ακόμη και τον εαυτό της. Το προηγούμενο της Κύπρου έδειξε ότι το ίδιο συνέβαινε και με τη «χθεσινή» Ρωσία. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν φλερτάρει την ελληνική κυβέρνηση για να την εντάξει στη σφαίρα επιρροής του, αλλά για να τη χρησιμοποιήσει στην προσπάθειά του να αποδυναμώσει την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ευρωζώνη. Το ίδιο κάνει και με τους ακροδεξιούς. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένοι εξακολουθούν να προσβλέπουν στον «Μόσκοβο» για πολιτικούς, ιδεολογικούς ή θρησκευτικούς λόγους.

Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με τρεις μεγάλες κρίσεις, από τις οποίες η κρίση της ευρωζώνης δεν είναι η μεγαλύτερη. Το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες θα ήθελαν μάλιστα να διευθετηθεί γρήγορα και οριστικά το «ελληνικό πρόβλημα», προκειμένου να συγκεντρώσουν την προσοχή τους σε δύο άλλες σοβαρές απειλές: την ενδεχόμενη πολεμική σύρραξη στην Ουκρανία και την επέλαση των τζιχαντιστών. Η σύγχυση που δημιουργήθηκε πρόσφατα από τη στάση της νέας ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στις κυρώσεις κατά της Μόσχας έδειξε προς στιγμήν να περιπλέκει την κατάσταση, γρήγορα όμως οι παρεξηγήσεις λύθηκαν. Και η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στο Κίεβο, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του υπέρ της ακεραιότητας της χώρας και της συμφωνίας του Μινσκ, έδειξε ότι παρήλθε η εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούσε ότι στη χώρα αυτή κυβερνούν οι νεοναζί. Ενιαία θα είναι λοιπόν η στάση της Ευρώπης στο «ουκρανικό», όπως ενιαία θα αντιμετωπιστεί οποιοσδήποτε αμφισβητήσει τη δυτική δημοκρατία και τις αξίες της.

Με άλλα λόγια, σε αυτή την κρίσιμη γεωπολιτική κατάσταση τα συμφέροντα της Αθήνας και του Βερολίνου είναι κοινά. Συμφέροντα οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά. Γι’ αυτό και δεν έχει κανένα νόημα ο εκβιασμός από οποιαδήποτε πλευρά. Oπως είπε χθες ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, η απόφαση να δημιουργηθεί το ευρώ ήταν πολιτική, όχι οικονομική. Και για πολιτικούς ακριβώς λόγους πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Είτε το θέλουν ο Σόιμπλε και κάποιοι «Βόρειοι» είτε όχι.  Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει Αργεντινή.