[Εμπιστευτικά] Τι επιδιώκουν;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ειλικρινά η απορριπτική στάση της Γερμανίας στο ελληνικό αίτημα για παράταση του προγράμματος με εξέπληξε. Κι αρχίζω να προβληματίζομαι για τις επιδιώξεις τους.
Διότι κατά τα άλλα (κι όπως προκύπτει σαφώς από το κείμενο της αίτησης) η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχτεί τη λογική, τους όρους και τις προϋποθέσεις των δανειστών, όπως διατυπώθηκαν στη συνεδρίαση του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας.
Εστω κι αν προσπαθεί να καταφύγει σε μια πιο ασαφή και νεφελώδη ορολογία για να πέσει στα μαλακά – αλλά αυτά είναι υπεκφυγές συνήθως θεμιτές στην ευρωπαϊκή πρακτική.
Επί της ουσίας, το αίτημα παράτασης ακολουθεί ακριβώς την ίδια διατύπωση που είχε χρησιμοποιήσει ο Γκίκας Χαρδούβελης, τον περασμένο Δεκέμβριο. Συνεπώς ό,τι ανανεώθηκε τότε, ανανεώνεται και τώρα – και όλοι ξέρουμε τι ανανεώθηκε τότε.
Η συμφωνία που παρατείνεται θεωρείται «δεσμευτική». Ο έλεγχος θα συνεχίσει να ασκείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ενώ «οι ελληνικές Αρχές αναγνωρίζουν ότι οι διαδικασίες που έχουν συμφωνηθεί με τις προηγούμενες κυβερνήσεις διακόπηκαν» από τις εκλογές.
Ετσι, οι ελληνικές Αρχές ζητούν τώρα την παράταση της συμφωνίας ώστε από κοινού να προχωρήσουν «στην επιτυχή ολοκλήρωση και αξιολόγηση» του προγράμματος ή της συμφωνίας ή «της τρέχουσας διευθέτησης» – πείτε το όπως θέλετε αλλά όλοι καταλαβαίνουμε τι εννοούν.
Υπό αυτήν την έννοια, η γερμανική αντίδραση μοιάζει υπερβολική. Είναι προφανές ότι δεν θέλουν να αφήσουν στην ελληνική κυβέρνηση κανένα περιθώριο, ούτε καν ένα περιθώριο αναίμακτης υποχώρησης.
Για ποιον λόγο;
Η μια εξήγηση είναι ότι η Γερμανία έχει αποφασίσει μέσω της Ελλάδας να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με όσους πιστεύουν ή νομίζουν ότι υπάρχει «άλλος δρόμος» στην Ευρώπη.
Στο μυαλό τους, οι έννοιες της αξιοπιστίας και της σταθερότητας οφείλουν να είναι κυρίαρχες στο ευρωπαϊκό οικονομικό οικοδόμημα κι αυτό θέλουν να αποδείξουν μέσα από το ελληνικό παράδειγμα.
Η άλλη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για έναν κλασικό διαπραγματευτικό ελιγμό των Γερμανών ώστε να επιβάλουν στην άλλη πλευρά ακόμη δυσμενέστερους όρους.
Για να θυμηθούμε τον Μπίσμαρκ (που έγραφα μόλις προχθές) «στη διαπραγμάτευση ενός ανίσχυρου με έναν ισχυρό, ο ανίσχυρος πρέπει να δεχτεί αμέσως την πρώτη προσφορά. Διότι η δεύτερη θα είναι χειρότερη!».
Κι οι προσφορές από το πρώτο μπλοκάρισμα στο Eurogroup είναι κάθε φορά και χειρότερες. Μπροστά στα χθεσινά, το περίφημο «amend, extend and conclude» που απορρίφθηκε στις 11 Φεβρουαρίου μοιάζει με φιλική διευθέτηση.
Προσωπικά εύχομαι να ισχύει η δεύτερη εξήγηση.
Διότι, για να είμαι ειλικρινής, ούτε που τολμώ να διανοηθώ την πρώτη!
Google news
