[Αγιογραφίες] Ονειρα

Τον ήθελε αριστερό. Δεν ήθελε τον Παυλόπουλο. Δεν τον ήθελε, αλλά τον ψήφισε. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που διαφωνεί – και μάλιστα με γραπτή δήλωση – με την ψήφο του. Ηταν πολύ νωρίς για να σπάσει την κομματική πειθαρχία ο Κώστας Λαπαβίτσας. Πολύ νωρίς για κάτι πολύ λίγο, αν αναλογιστεί κανείς το βάρος των πλησιαζόντων διλημμάτων.

Ο καθηγητής που η Αριστερή Πλατφόρμα επέβαλε στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ακόμη υπό δοκιμή. Δοκιμάζεται ο «πατριωτισμός» του, η διαθεσιμότητά του να αφομοιωθεί στον κομματικό οργανισμό, που μέχρι πρότινος βρισκόταν συνεχώς στην ανάγκη να τον αποκηρύσσει.

Κάθε φορά που η ΝΔ επικαλούνταν μια δήλωση, ένα άρθρο ή μια συνέντευξη Λαπαβίτσα υπέρ της εξόδου από το ευρώ, η Κουμουνδούρου αναγκαζόταν να θυμίζει ότι ο δραχμικός οικονομολόγος δεν είναι ούτε καν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ – ασχέτως αν αυτά τα άρθρα δημοσιεύονταν στο iskra.gr, το λαφαζανικό διαδικτυακό βήμα. Μέχρι και ο ίδιος ο Λαπαβίτσας, σε μια γενναία εκδήλωση προληπτικής νομιμοφροσύνης, επιβεβαίωνε μετά τις ευρωεκλογές – από τις οποίες τον απέκλεισε η κομματική πλειοψηφία – ότι με το κόμμα ήταν απλώς συνοδοιπόρος.

Μπορεί η σχέση του καθηγητή με το κόμμα να μην ήταν οργανική. Η επιρροή του όμως ήταν δυσανάλογη της εγγύτητας. Ανήκε στο «SYRIZA UK», στην – τρόπος του λέγειν – «κομμούνα» του Λονδίνου, που απαρτίζουν έλληνες ακαδημαϊκοί στα βρετανικά πανεπιστήμια. Από εκεί εξήγαγαν επανάσταση στην Ελλάδα της κρίσης, σε έδαφος πρόσφορο για να δοκιμάσει – επιτέλους – κανείς τα ριζοσπαστικά του σχεδιάσματα.

Με γραβάτα στο BBC, χωρίς γραβάτα στα ελληνικά τηλεπαράθυρα, ο Λαπαβίτσας ήταν μία από τις πιο ηχηρές φωνές υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα – με μια επιχειρηματολογία που, παραδόξως, συμπίπτει σε κάτι θεμελιώδες με του Σόιμπλε: για να μείνεις στην ευρωζώνη πρέπει να παίξεις με τους κανόνες της. Και για τον Λαπαβίτσα οι κανόνες αυτοί συνιστούν ένα διαρκές νεοφιλελεύθερο βασανιστήριο.

Θα ήταν ίσως υπερβολικό να ακούσει κανείς την «γκρίνια» Λαπαβίτσα στην προεδρική εκλογή ως προανάκρουσμα της στάσης του – και της στάσης των υπολοίπων της εσωκομματικής μειοψηφίας – σε μελλοντικές ψηφοφορίες. Δεν ισχύει το ίδιο για τις προειδοποιητικές βολές που ο βουλευτής Ημαθίας φρόντισε να αναπέμψει προς το Μαξίμου, μιλώντας για την ανάγκη να επικυρώσει η λαϊκή ψήφος τυχόν συμβιβασμό με τους εταίρους.

Οι σύντροφοί του από το Λονδίνο πάντως δεν μπαίνουν στον κόπο των κομψών διατυπώσεων. Ενας από αυτούς, ο καθηγητής στο King’s College και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ Στάθης Κουβελάκης, έλεγε στο χθεσινό φύλλο της «Die Zeit» ότι «ο Κώστας περιμένει ήδη να αντικαταστήσει τον Βαρουφάκη». «Αυτό», λέει, «θα ήταν όντως επανάσταση».

Εντάξει, ο καθένας έχει δικαίωμα στο όνειρο. Αλλά ο Λαπαβίτσας αντι-Βαρουφάκης; Είναι ένα όνειρο του οποίου η δικαίωση καλύτερα να σε βρει στο Λονδίνο.