[Αγιογραφίες] Συμβίωση

Είπαν ότι ήταν έκπληξη. Ομως ο έρωτας δεν ήταν κεραυνοβόλος. Η σχέση του Προκόπη Παυλόπουλου με τον ΣΥΡΙΖΑ είχε καλλιεργηθεί πολύ πριν επισημοποιηθεί με το χθεσινό σύμφωνο θεσμικής συμβίωσης.

Οσοι τα τελευταία εικοσιτετράωρα επιχείρησαν να στηρίξουν από τα αριστερά την υποψηφιότητα Παυλόπουλου δεν δυσκολεύτηκαν. Δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν πειστήρια του αντιμνημονιακού χαρακτήρα της υποψηφιότητας. Ο καθηγητής δεν είχε μόνο περιβάλει με το επιστημονικό του κύρος τις ενστάσεις αντισυνταγματικότητάς κατά του ΕΝΦΙΑ. Δεν είχε μόνο σηκώσει το λάβαρο κατά του Σόιμπλε και υπέρ της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Είχε βρεθεί να «τηγανίζει» στη Βουλή, μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους υπόλοιπους της καραμανλικής φρουράς, τον «αλλόδοξο» Γιάννη Στουρνάρα. Για να μην ξαναπούμε πώς είχε αντιπολιτευθεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη – το θύμισε ο ίδιος με την απόφασή του να καταψηφίσει τον Παυλόπουλο διά της απουσίας του.

Η σύμπλευση Παυλόπουλου – ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν βέβαια αποτέλεσμα προσωπικής χημείας. Ηταν μέρος της ευρύτερης προσέγγισης της Κουμουνδούρου με τη νεοκαραμανλική πτέρυγα της Δεξιάς. Είναι μια προσέγγιση που βασίστηκε στο κοινό αφήγημα για την προέλευση της κρίσης. Για την Αριστερά, όπως και για τους υποστηρικτές του πρώην πρωθυπουργού, η κρίση ήρθε απ’ έξω, με το Μνημόνιο. Δεν υπήρξε ιθαγενής δημοσιονομικός εκτροχιασμός, αλλά μια εκ των υστέρων δόλια διόγκωση του ελλείμματος. Για να διασώσουν ιστορικά τη διακυβέρνηση 2004-2009, οι καραμανλικοί ήταν καταδικασμένοι να είναι, όσο και οι συριζαίοι, αντιμνημονιακοί.

Σε αυτό το έδαφος καλλιεργήθηκε η σχέση που κατέληξε με τον Τσίπρα να ξεχωρίζει τον πρώην πρωθυπουργό από τον διάδοχό του στη ΝΔ και να αλιεύει ανοιχτά τις ψήφους της καραμανλικής βάσης. Αν πιστέψει κανείς τα νούμερα, το πέτυχε σε βαθμό που δικαιολογεί και τη μεγάλη εκλογική διαφορά από τη ΝΔ.

Από αυτή την άποψη, η πανηγυρική εκλογή Παυλόπουλου δεν προέκυψε ευκαιριακά. Για την κυβέρνηση συμβολίζει τη διακηρυγμένη προσδοκία να εκφράσει πολύ περισσότερους από όσους την ψήφισαν. Την προσδοκία να εμφανιστεί ως η Αριστερά που μπορεί να επικοινωνεί θεσμικά με τις άλλες παρατάξεις χωρίς να εγκλωβίζεται στην αντισυστημική απομόνωση.

Αν ζούσαμε στη Γαλλία ή στην Αμερική, θα βρισκόμασταν στην ανάγκη να αναλύσουμε τη δυναμική αυτής της συγκατοίκησης, πέρα από τη σημειολογία. Ομως εδώ το ίδιο το συνταγματικό πλαίσιο δίνει την προτεραιότητα στους συμβολισμούς. Για τον εκάστοτε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας θα μπορούσε να ισχύει αυτό που έχει ειπωθεί για τον ρόλο του αντιπροέδρου των ΗΠΑ: το μόνο συνταγματικό του καθήκον είναι να έχει σφυγμό.

Ο Παυλόπουλος, πάντως, λένε ότι έχει τις προδιαγραφές να προκαλέσει ταχυπαλμίες. Πρώτον στους Γερμανούς. Και δεύτερον στο εσωτερικό, καθώς αναλαμβάνει το αξίωμα σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα. Ακόμη και η αποχή του από τις εκλογές, ακόμη και η ηθελημένη απουσία του από το δείπνο της Αθηναΐδας, φαίνεται τώρα ότι ήταν συνειδητές κινήσεις και όχι τυχαία αδράνεια. Γι’ αυτό και όσοι τον ξέρουν προβλέπουν ότι στο νέο του αξίωμα ο Παυλόπουλος δεν πρόκειται να «μείνει Παυλόπουλος».