[Κραυγές και ψίθυροι] Τα όρια του χιούμορ

Υποτίθεται ότι, ως λαός, έχουμε ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ από τα γεννοφάσκια μας, εξού και ο Αριστοφάνης και άλλα τέτοια γραφικά που έχουμε πει και ξαναπεί. Υποτίθεται επίσης ότι το γέλιο είναι ψυχοθεραπευτικό και εκτονωτικό σε κάποιες περιπτώσεις, γι’ αυτό και μας πιάνει νευρικό στις κηδείες. Καλά όλα αυτά, με μια προϋπόθεση όμως. Το χιούμορ ούτε είναι ούτε δημιουργεί απυρόβλητο. Αντίθετα, είναι σαν το αλάτι. Με μέτρο νοστιμεύει, το πολύ ανεβάζει την πίεση μέχρι εγκεφαλικού. Εξάλλου, όλο και πιο συχνά μπερδεύουμε το χιούμορ, που είναι συνισταμένη ιδιαίτερων πνευματικών και ψυχικών δεξιοτήτων και χαρακτηριστικών, με τον χονδροειδή και μπουφονικό χαβαλέ. Στον κόσμο του Διαδικτύου, μάλιστα, μια προβοκατόρικη εκτροπή του χιούμορ αλλά και του χαβαλέ βρήκε καινούργια ταυτότητα ως «τρολάρισμα».

Το «έλα μωρέ, αστείο ήταν» είναι αυτό που, όπως έλεγαν παλιά για το «συγγνώμη», διακόρευσε το φιλότιμο. Την τσίπα που (πολύ πριν η πολιτική ορθότητα απεμπολήσει τη σοβαρότητα χάριν της σοβαροφάνειας) έβαζε τα όρια του χιούμορ. Γιατί – πώς να το κάνουμε; – δεν τρολάρουμε με στόχο τη δουλειά και το ψωμί του άλλου, σωματικές αναπηρίες, εθνικά διακυβεύματα, συλλογικά ασυνείδητα. Εκτός και αν είμαστε ο Αριστοφάνης και μπορούμε να φοδράρουμε το χιούμορ με την εξιλεωτική και δοξαστική τρυφερότητα. Αλλά δεν είμαστε! Δεν έχουμε καν τη φαντασία που διαχωρίζει το χιούμορ από τον χαβαλέ. Θα έλεγα, αντίθετα, ότι, ως λαός, στοιχειώνουμε τη φαντασία μας στην πεζότητα και την καθημερινότητα στη φαντασίωσή μας.