[Στην ανάπαυλα] Ωχ οι ωραίες μέρες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Από παντού μου λένε να χαίρομαι. Εχουμε, λέει, ελπίδες. Αντί να μαραγκιάζω στη γωνία, καλύτερα να μοιραστώ το χαμόγελο και τη χαρά των άλλων.
Το βλέπω, δεν είμαι στραβός. Οι περισσότεροι των Ελλήνων είναι ευχαριστημένοι. Παρά πέντε κι ευτυχείς.
Προσπαθώ.
Θέλω λες εγώ να κάθομαι ανακούρκουδα τραβώντας τα λιγοστά μαλλιά μου και να ραντίζω το κεφάλι μου με χούφτες χώμα;
Οχι, σας βεβαιώ.
Αλλά, να, μαθαίνω ότι δεν υπήρξε μετά το Eurogroup κοινή συνέντευξη, βλέπω στην τηλεόραση τον κατα-Καμμένο να μοιράζει με τη σέσουλα τα δολάρια, ακούω μια τραγουδίστρια να λέει «Εμένα και μόνο που, πριν πάει στη Βουλή, πήγε Σκοπευτήριο, εμένα μου φτάνει» (και να σου περισσεύει, σου εύχομαι, να δώσεις και σε μας), μετά όλο «πρόγραμμα» ακούω και πρόγραμμα δεν βλέπω και κάτι φιδάκια με ζώνουνε. Ψέμα να πω;
Από την άλλη, είναι και μια ανάσα να βλέπεις καινούργια και επιτέλους νέα πρόσωπα στην πολιτική σκηνή. Τον τελευταίο τον καιρό έκανε ένα πανοραμίκ ο καμέραμαν της Βουλής και είχες τη βεβαιότητα ότι ήσουν σε απευθείας σύνδεση με το Γηροκομείο Ευσταθίου και Παλμύρας Λάμψα.
Είναι κι αυτό το ξεγραβάτωτο, που όσο να ‘ναι δίνει μια νότα ανεμελιάς, έναν τόνο κάζουαλ, ένα «όλοι το ίδιο είμαστε σε τούτο τον κοσμάκη και όλοι έχουμε καρδιά, λαός και Κολωνάκι».
Θα μου πεις, το είδαμε και το ’81 με τα ζιβάγκο και σε πόσο καιρό το γυρίσανε όλοι στη γραβάτα και στο καμηλό παλτό.
Και τότε θυμάμαι τι χαρές κάναμε που βλέπαμε τους νιούτσικους υπουργούς να πηγαίνουνε στο υπουργείο τους με τα ίδια τους τα μηχανάκια.
Μάλιστα, ο πρώτος υπουργός Αμυνας, αν θυμάμαι καλά (που πολύ καλά θυμάμαι), πήγε να ορκιστεί με το τσαντάκι στο χέρι.
Ενα τσαντάκι ξέμπαρκο, απ’ αυτά της δεκαετίας του ’70, που ήταν σαν νεσεσεράκι πέτσινο, (Πέτσο τον λέγανε τον υπουργό, Πέτσο), με ένα λουράκι στο πλάι που το κράταγε ο κτήτωρ κι αυτό πηγαινερχότανε εκκρεμές. Ετσι με το τσαντάκι κούνια μπέλα ορκίστηκε, έτσι με το ίδιο αιωρούμενο τσαντάκι έκανε και την επιθεώρηση μετά στα στρατά. Ονειρο.
Και μετά; Και μετά;
Μετά ήρθε η Μερσεντές και τους πήρε και μας σήκωσε.
Για να επανέλθουμε όμως στο σήμερα και στο νεαρόν της ηλικίας των μελών της κυβερνήσεως, ένα έχω να παρατηρήσω.
Μπορεί η κυρία Κωνσταντοπούλου να είναι η πιο νέα Πρόεδρος της Βουλής που υπήρξε ποτέ, αλλά πρέπει να πω (κι αν δεν το πω θα σκάσω) ότι είναι και η πιο ηλικιωμένη απουσιολόγος που έχω δει σε γυμνάσιο και λύκειο.
Ασε που με σκιάζει λίγο έτσι που στέκεται στητή κι ακούνητη με τις ώρες σαν το ακρόπρωρο.
Είναι κι αυτοί οι πάντα πληροφορημένοι που δεν σ’ αφήνουνε ν’ αγιάσεις.
– Σταμάτη, εσύ;
– Μάλιστα.
– Θες ν’ ακούσεις τι λέγανε σήμερα στα έδρανα;
– Αμέ, «μ’ αρέσει να μαθαίνω για θέματα της Αφρικής, σε βεβαιώ, πεθαίνω».
Κι αρχίζει μια καταστροφολογία, ένα κακό, αφού και το κινητό έμεινε ακούνητο.
Παρ’ όλα αυτά, από παντού μου λένε να χαίρομαι. Ακόμα κι ο καλός μου φίλος (φίλος με παπαδιαμάντεια καταγωγή και προυστιανή συμπεριφορά) με είδε προχθές με κατεβασμένες τις αυλαίες και για να με παρηγορήσει μου λέει:
– Ξέρεις κάτι; Ο,τι και να γίνει θα γίνει τη Δευτέρα. Γιατί να σκάμε από τώρα; Ελα να περάσουμε 48 ολόκληρες ώρες κολυμπώντας στη χαρά. Σκέψου πόσοι φύγανε από κοντά μας τις τελευταίες μέρες και θα δεις ότι «Δεν είναι λίγο δυο μέρες ευτυχία».
Google news
