[Στίγμα] Τυφώνας Αλέξης

Ζω την απόλυτη εθνική υπερηφάνεια. Χρόνια είχα να το αισθανθώ το συναίσθημα. Δεκαετίες, τρεις συγκεκριμένα. Από την εποχή του Αείμνηστου (Ανδρέα). Αλλά από προχθές, την ώρα που υμείς και ημείς την είχαμε πέσει στα παϊδάκια λόγω του εθίμου της Τσικνοπέμπτης, εκείνος, το αριστερό μου αγόρι Αλέξης, έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα στις γκρίζες (από κάθε άποψη) Βρυξέλλες και κέρδιζε. Διότι τους καθάρισε σαν αβγό 5λεπτο βρασμένο. Πλέον ούτε Μνημόνιο ούτε τρόικα, είπε εκεί κατά τη μία το ξημέρωμα, και εγώ δάκρυσα από συγκίνηση.

Πώς το είπε εκείνος ο Μπαλτάκος; «Χτυπάω προσοχή» διότι ο πρόεδρος Αλέξης «ίδρωσε τη φανέλα με το εθνόσημο». Επιτέλους, είπα μέσα μου, να κι ένας Πρωθυπουργός που λέει (με όσα αγγλικά ξέρει τέλος πάντων) τα πράγματα με το όνομά τους. Τάπωσε τη Μέρκελ, τάπωσε και τον Ισπανό Ραχόι, τον Πορτογάλο Κοέλιο και όποιον άλλον βρήκε στο πέρασμά του ο δυναμίτης. Ο τυφώνας. Ζούμε μεγάλες στιγμές – όπως σωστά είχα προβλέψει με το που νίκησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και διαβλέπω ότι θα ζήσουμε ακόμη μεγαλύτερες στη συνέχεια.

Προβλήματα ορολογίας

Διότι εδώ που τα λέμε, καλές είναι οι δηλώσεις, καλές είναι και οι απόψεις, καλό και το outlook με το μαντιλάκι στο πέτο, αλλά τώρα που έρχεται η ώρα για τα βαφτίσια να σε δω δικέ μου. Μνημόνιο τέλος. ΟΚ, αλλά τη συμφωνία πώς θα την πούμε; Κοινωνικό συμβόλαιο; Συμβόλαιο με τους λαούς της Ευρώπης και το ΔουΝουΤου; Συμφωνία-γέφυρα; Μνημόνιο 70% και το υπόλοιπο τουρλού τουρλού; Πώς;

Και μετά, με την τρόικα: εντάξει τελειώνεις (την τελείωσες!) την τρόικα, αλλά από χθες με ποιον διαπραγματεύεται η ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες; Με τον παπά της ενορίας; Και αυτά τα «τεχνικά κλιμάκια» τι ακριβώς είναι;

 Με τροϊκανούς διαπραγματεύεται και όπως και να τους ονομάσει, τροϊκανοί είναι.

Επίσης – κατά τη γνώμη μου – αν είναι να υπάρξει συμφωνία και να μην πάμε στα βράχια, ας την ονοματοδοτήσουν όπως θέλουν. Συμφωνία-τρελοκόριτσο, συμφωνία-άσ’ τα να πάνε, ή συμφωνία-asta la vista. Προσωπικά, το ίδιο μου κάνει. Στον τοίχο με 200 δεν θέλω να πέσουμε, τα υπόλοιπα θα τα βρει η «υπηρεσία» που έλεγαν παλιά.

Προβλήματα κατανόησης

Στο μεταξύ αν κατάλαβα καλά, αρχίζουν τα όργανα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Με την Αριστερή Πλατφόρμα (με λένε Λαφαζάνη και είμαι καλά), διότι αυτοί δεν αισθάνονται ανώτερα συναισθήματα όπως εγώ που νιώθω, το προείπα, υπερήφανος για τις επιτυχίες του προέδρου Αλέξη.

Χθες κυκλοφόρησαν δηλώσεις ανώτατου στελέχους της Πλατφόρμας (ποιος να ‘ναι, ποιος να ‘ναι), σύμφωνα με τις οποίες «αν αρχίσεις να μπλέκεις με τεχνικά κλιμάκια, δεν ξέρεις ποτέ πού θα καταλήξεις. (…) Αυτή τη συνεργασία με τα τεχνικά κλιμάκια που ανακοίνωσε ο Τσίπρας δεν την καταλαβαίνω. Εμείς πήγαμε εκεί για να κάνουμε μια πολιτική συμφωνία. Τα τεχνικά κλιμάκια πώς προέκυψαν;».

Ρε φίλε, τυχαία προκύπτουν αυτά. Είναι κάτι σαν «ραντεβού στα τυφλά». Πάς και ό,τι σου προκύψει. Του Τσίπρα τού προέκυψε ένα πράγμα που το λένε «τεχνικά κλιμάκια» άνευ περαιτέρω επεξηγήσεων. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα;

Προβλήματα εμπιστοσύνης

Είμαι ευτυχής όμως που υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα (και τον Μπαλτάκο) και στηρίζουν την εθνική προσπάθεια που καταβάλλει ο πρόεδρος Αλέξης στα πεδία των μαχών. Πρόκειται για την Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία με επιστολή της στον Ζαν-Κλοντ «είμαι ο καλύτερος φίλος του Τζακ Ντάνιελς» Γιούνκερ τον παροτρύνει να εργαστεί «υπέρ των προτάσεων της ελληνικής κυβέρνησης για να εξευρεθεί λύση, η οποία θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη χωρίς την παράταση του Μνημονίου, χωρίς μέτρα λιτότητας, μια λύση η οποία θα επιτρέψει στον ελληνικό λαό να ξαναβρεί την αξιοπρέπειά του».

Δεν γνωρίζω ποιος είχε αυτή την ωραία πρωτοβουλία για να αποσταλεί η επιστολή. Θέλω όμως να πιστεύω ότι αποσυνδέεται εντελώς από τα καθυστερούμενα αναδρομικά που είχαν απαιτήσει και πετύχει να πάρουν μέσω αυτού του λεγόμενου Μισθοδικείου.

Διότι αν συμβαίνει αυτό που απεύχομαι, θα τη χάσω την εμπιστοσύνη μου στους δικαστές, και δεν θέλω.

Μικροπροβλήματα

Αναφέρθηκα προηγουμένως στον φίλο μου Παναγιώτη Λαφαζάνη και δεν μπορώ να μην επισημάνω ότι κατά τα φαινόμενα η κυβέρνηση τα έχει λίγο μπερδεμένα σε σχέση με διάφορες εξαγγελίες που κάνει. Δηλώνουν, για παράδειγμα, τα κυβερνητικά στελέχη ότι αν συλλάβουν το λαθρεμπόριο στα καύσιμα το κράτος μπορεί να βάλει στα ταμεία του με τη μία από τη φοροδιαφυγή κάπου 1,5 δισ. ευρώ!

Φιλόδοξος στόχος το λιγότερο, αν σκεφθεί κανείς ότι δεν στηρίζεται πουθενά. Μάλιστα προ εβδομάδος ο πρόεδρος των ΕΛΠΕ Γιάννης Παπαθανασίου επισκέφθηκε τον προϊστάμενό του υπουργό Π. Λαφαζάνη και του ανέφερε σχετικά ότι μετά την εξομοίωση του φόρου ανάμεσα στο πετρέλαιο κίνησης και στο πετρέλαιο θέρμανσης, το λαθρεμπόριο έχει σημαντικά περιοριστεί και η σχετική φοροδιαφυγή δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 150 εκατ. ευρώ.

Αν συμβαίνει αυτό, υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι. Οχι ιδιαίτερα σημαντικό, μόλις 1,35 δισ. ευρώ. Από πού θα βρεθούν, ποιος θα τα δώσει;

Τι ψάχνω να βρω κι εγώ, ε;

Στάχτη και Burberry

Κατά τα λοιπά, έχουμε και πάλι να επικεντρώνεται το διεθνές ενδιαφέρον σχετικά με τα ενδυματολογικά τού «ουάου» αγοριού Βαρουφάκη. Τώρα του καταλογίζουν ότι το Burberry κασκόλ με το οποίο προσήλθε στις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών κόστιζε 500 ευρώ. Εκείνος έσπευσε να απαντήσει μέσω twitter ότι του το χάρισε η γυναίκα του πριν από 12 χρόνια και μετά όλοι εμείς ησυχάσαμε ότι η χώρα είναι σε καλά χέρια. Ανθρωποι επιπέδου διαχειρίζονται με ιδιαίτερη ικανότητα τις τύχες της και ως εκ τούτου κανένα πρόβλημα. Ολα πάνε καλά (τρομάρα μας).

Το κρέας, ψάρι
Οι ισχυρές ενδείξεις ότι Ελλάδα και δανειστές οδεύουν προς μια συμφωνία η οποία εκ των πραγμάτων, ακόμη κι αν δεν βελτιώνει πολλά πράγματα, από μόνη της θα μπορούσε να δημιουργήσει θετικό κλίμα στη χώρα, είναι ασφαλώς ένα πρώτο συμπέρασμα από το τριήμερο – φωτιά στις Βρυξέλλες. 
Είναι προφανές ότι όλοι, μα όλοι αναμένουν ότι τη Δευτέρα η ολοκλήρωση με θετικό πρόσημο των διαπραγματεύσεων στο Eurogroup θα αποτελέσει την αφετηρία για το τέλος του εφιάλτη που ταλανίζει εδώ και δυο μήνες τη χώρα – ήδη από την κίνηση της διαδικασίας για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο. 
Γιατί είναι κοινό μυστικό πως όσα έχουν μεσολαβήσει έχουν απορρυθμίσει εντελώς την οικονομία και  τώρα αυτό που προέχει είναι να επανέλθει η ηρεμία για να μπορέσει και πάλι να λειτουργήσει σε ρυθμούς ομαλότητας.
Δεν είναι ασφαλώς εφικτό να γίνει πρόβλεψη πότε θα επισυμβεί αυτό. Αλλά είναι απολύτως συναφές με την πραγματικότητα αν επισημάνει κανείς ότι στην κατεύθυνση αυτή θα βοηθήσει αποτελεσματικά εάν το θετικό τέλος των διαπραγματεύσεων συνοδευτεί από κινήσεις στο εσωτερικό που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας δημιουργώντας παράλληλα θέσεις εργασίας, ώστε να μειωθεί ο φρικτός αριθμός των 1,6 εκατ. ανέργων. 
Οι επισημάνσεις αυτές δεν έχουν άλλη στόχευση παρά να τονίσουν την ανάγκη η κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις κορόνες και τις ανέξοδες λαϊκίστικες εξαγγελίες και να εργαστεί με βάση την  πραγματικότητα που διαμορφώνει η κρίση. Το λέω αυτό διότι τα μέχρι τώρα δείγματα έχουν εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Ειδικά οι προσπάθειες να πειστεί η κοινωνία ότι η συμφωνία στην οποία φαίνεται να κατατείνει η ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες με τους εκπροσώπους των  δανειστών δεν είναι ένα νέο Μνημόνιο αλλά κάτι άλλο, παρά το γεγονός ότι αυτό το «κάτι άλλο» (θα) μοιάζει απελπιστικά με το προηγούμενο Μνημόνιο. 
Με δυο λόγια, η κοινωνία είναι έτοιμη να επικροτήσει κάθε προσπάθεια αλλαγής που γίνεται, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να δει να της βαφτίζουν το κρέας… ψάρι!