[Αγιογραφίες] Φρούτα

Είχε έρθει, λέει, με μια βαλίτσα. Είχε γυρίσει στην Ελλάδα το 2009 για να γίνει βουλευτής Επικρατείας του νεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και δεν είχε φέρει μαζί της ούτε τα χειμωνιάτικα. Η Ελενα Παναρίτη ήρθε κι έμεινε. Και προχθές ήταν στην αποστολή της κυβέρνησης στις Βρυξέλλες.

Η Παναρίτη δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Στο προσκήνιο αλλά και στο παρασκήνιο της νέας διακυβέρνησης έχουν αναρριχηθεί πολλοί που κάποτε είχαν βρεθεί στα πράγματα επί Γιώργου. Το πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν ένα από τα πλούσια βιογραφικά, με περγαμηνές από αμερικανικά πανεπιστήμια, που ο ΓΑΠ θήρευε και φύτευε στην πολιτική ζωή. Στην ίδια κατηγορία – αν και δεν έμεινε αρκετά για να πολιτευθεί – ήταν και ο Γιάνης Βαρουφάκης. Με αυτές τις μετεγγραφές ο Παπανδρέου θεωρούσε ότι υλοποιεί την εντολή να τα «αλλάξει όλα» στο ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Τα εισαγόμενα φρούτα παρέμειναν αναφομοίωτα από το οικοσύστημα του κόμματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το ΠΑΣΟΚ τούς άλλαξε πριν προλάβουν να το αλλάξουν.

Τώρα, η άπειρη κυβερνητικά Αριστερά δείχνει να έχει ανάγκη από τέτοια στελέχη. Από στελέχη που μπορούν να διεκτραγωδούν στα ξένα ΜΜΕ τις συνέπειες της λιτότητας σε γάργαρα αγγλικά – κι ας γρατσουνίζουν ενίοτε τα ελληνικά.

Και εδώ η πολιτική χημεία έχει κάνει θαύματα. Αρκεί κανείς να αναλογισθεί ότι η Παναρίτη εντάσσεται σε ένα επιτελείο, επικεφαλής του οποίου είναι ο Γιάννης Δραγασάκης: ένας πολιτικός που παρά τέσσερις ψήφους θα ήταν γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος στη θέση της Αλέκας Παπαρήγα.

Θα πει κανείς, είναι αρετή η ομοιογένεια; Η ομάδα έχει ανάγκη και από δεξιοπόδαρους και από αριστεροπόδαρους. Το πρόβλημα είναι ίσως η μέθοδος. Αυτό που εκόμισαν κάποτε οι προσήλυτοι του ΓΑΠ ήταν οι ακαδημαϊκές μόδες. Η χαλαρή, νεωτεριστική κουλτούρα των αμερικανικών campus. Μια κουλτούρα που αποδείχθηκε ατελέσφορη όταν συναντήθηκε με την πραγματικότητα της ελληνικής διοίκησης.

Ετσι και η Παναρίτη. Η αυτοαποκαλούμενη «θεσμική οικονομολόγος» έχει στις αποσκευές, από την εποχή που αναλάμβανε αποστολές για λογαριασμό της Παγκόσμιας Τράπεζας, κάτι που ονομάζει «success story του Περού». Ο τίτλος αυτός υποδηλώνει και την οπτική γωνία από την οποία η ίδια και ο υπουργός της έβλεπαν την κρίση: Ως μια καλή υπόθεση εργασίας, επί της οποίας μπορεί κανείς με άνεση σεμιναρίου να δοκιμάσει τα ακαδημαϊκά εργαλεία του.

Κάποιοι κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν εισοδισμό των παπανδρεϊκών – των πρώτων μνημονιακών. Κάποιοι μη κομματικοί νιώθουν ότι ξαναβλέπουν όχι μόνο τον ίδιο θίασο, αλλά και το ίδιο έργο. Η διαφορά είναι ότι, τέσσερα χρόνια μετά, το φιτίλι του πολιτικού χρόνου καίγεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.