[Κραυγές και ψίθυροι] Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ;

Τι είναι λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ; Μην είναι οι κάμποι; Τι είναι αυτό που μέσα σε δεκαπέντε μέρες από το 36,5% που πήρε στις εκλογές πλησίασε δημοσκοπικά το 80% αυτών που, ασχέτως ψήφου και ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος, εγκρίνουν τον τρόπο που η νέα κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους δανειστές; Αυτό που οι ρομαντικοί συμπολιτευόμενοι περιγράφουν ως χαμόγελο που ξαναγύρισε στα χείλη όλων των Ελλήνων; Ή, όπως σχολίασε ο Λαζόπουλος στην εκπομπή του, «Τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ ξετσουτσούρωσαν οι γριές και θέλουν από τέτοιο»;

Θα ήταν αφελής αν κάποιος πίστευε ότι οφείλεται μόνο στην πολιτική της παράταξης. Οταν συγκινούνται (με την ετυμολογική έννοια της λέξης) στην ίδια αναφορά τέσσερις στους πέντε πολίτες, δεν έχει να κάνει με εκτίμηση της λογικής αλλά με αναμόχλευση του θυμικού. Η γροθιά στο τραπέζι εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ στόχευσε στο υπαρξιακό δόξα πατρί του Ελληνα που, όταν φτάσει στο σημείο να βαρέσει τη γροθιά, δεν τον νοιάζει αν θα σπάσει όχι μόνο το τραπέζι αλλά ούτε καν το χέρι του.

Οταν λοιπόν ο Στρατούλης λέει ότι θα σκίσει το Μνημόνιο στο προαύλιο της Βουλής, ταυτίζονται μαζί του τέσσερις στους πέντε. Η μία «σκίζει» τον γάμο της με έναν άντρα που και την απαξιώνει, και την κερατώνει, ο άλλος τον διευθυντή του που τον εκμεταλλεύεται, ο παράλλος την επιτυχία που δεν κέρδισε, η παράλλη τη ζωή που δεν έζησε. Και όλοι μαζί ξηλώνουμε τα πουλόβερ μας.