[Κραυγές και ψίθυροι] Το μεγάλο μας τσίρκο

Είναι μία από τις πιο δημοφιλείς λέξεις των ημερών. Κωλοτούμπα! Αυτή που έγινε, που δεν έγινε, που θα γίνει. Διατυπωμένη πάντα με ειρωνική απαξίωση. Από αντιπολιτευόμενους κυρίως αλλά και από κυβερνώντες. Και αυτό το βρίσκω πολύ άδικο για την ίδια την κωλοτούμπα (ή κυβίστηση). Κατ’ αρχάς πρόκειται για μια εξαιρετική άσκηση. Σε όλες τις παραλλαγές της γυμνάζει εξαιρετικά τους μυς των χεριών, κοιλιακούς και ραχιαίους, αλλά και τους γλουτιαίους. Για εμάς τους Ελληνες, δε, αποτελεί εθνικό κεφάλαιο. Μην ξεχνάμε ότι χάρη σε μια κωλοτούμπα του Ρουβά άνοιξε η πόρτα για την πρωτιά στη Γιουροβίζιον. Ενας μόνο κίνδυνος υπάρχει, ειδικά για εμάς τα κορίτσια όταν μικρά επιδιδόμασταν μετά μανίας σε κυβιστήσεις και τροχούς. Μη φανεί το εσωρουχάκι μας. Για να σοβαρευτούμε, όμως, από πού κι ως πού η αλλαγή θέσης κατά την εξέλιξη μιας διαπραγμάτευσης απαξιώνεται ως κωλοτούμπα; Αυτό δεν σημαίνει «διαπραγματεύομαι»; Τι σημαίνει; Τα στυλώνω και δεν μετακινούμαι ούτε εκατοστό; Αυτό δεν είναι διαπραγμάτευση. Είναι «θύμωσε ο αγάς κι έκοψε» ξέρετε ποια του. Ασε δε που αν η κυβίστηση γίνει σωστά εντυπωσιάζει ως φιγούρα αλλά τελικά ο αθλητής προσγειώνεται στην αρχική του θέση.

Προσωπικά λοιπόν δεν φοβάμαι τις κωλοτούμπες. Και παρακαλώ να τις κάνει η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις της με τους δανειστές. Τις προτιμώ από ένα σάλτο μορτάλε που θα μας βγάλει εκτός Ευρώπης. Αν κάτι φοβάμαι είναι τα τσίρκα με ρώσους και κινέζους ακροβάτες. Και χωρίς δίχτυ ασφαλείας.