ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

Οι προγραμματικές δηλώσεις κάθε κυβέρνησης δίνουν το στίγμα της πολιτικής της. Είναι το «συμβόλαιο» με τους πολίτες και τους βουλευτές της συμπολίτευσης, με βάση το οποίο δίδεται η ψήφος εμπιστοσύνης. Για την ακρίβεια, αυτά ισχύουν για κάθε κυβέρνηση – αλλά όχι για αυτήν του Αλέξη Τσίπρα. 

Η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς οδεύει στις προγραμματικές δηλώσεις μέσα σε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα. Την επομένη της ψήφου εμπιστοσύνης αρχίζει ο κύκλος των κρίσιμων συνεδριάσεων των ευρωπαϊκών οργάνων, που θα κρίνουν την πορεία της χώρας. 

Σε μία τέτοια φάση όλη η ευρωζώνη θα παρακολουθεί τις κινήσεις της κυβέρνησης – και βεβαίως θα κοστολογεί τις εξαγγελίες που θα γίνουν. Οπως φάνηκε δε στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι δανειστές μας βγάζουν εύκολα – αλλά και ιδιαιτέρως αρνητικά – συμπεράσματα για τις κυβερνητικές προθέσεις με πρόχειρους υπολογισμούς του κόστους κάθε εξαγγελίας που γίνεται από τους υπουργούς. 

Με την έννοια αυτή, οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Τσίπρα δεν μπορεί να απευθύνονται μόνο στο εσωτερικό της χώρας. Αναγκαστικά απευθύνονται κυρίως στο εξωτερικό. 

Υπάρχουν δε αρκετά σημεία – όπως για παράδειγμα τα μισθολογικά, οι αποκρατικοποιήσεις, τα εργασιακά, το Ασφαλιστικό – τα οποία οι δανειστές θα βάλουν στο μικροσκόπιο προκειμένου να βγάλουν συμπεράσματα για το δείγμα γραφής της νέας κυβέρνησης ώστε να κινηθούν αναλόγως. 

Η κυβέρνηση έχει την ευχέρεια να στείλει ξεκάθαρα μηνύματα με τις προγραμματικές δηλώσεις – και να ενισχύσει τις ελληνικές θέσεις ενόψει των κρίσιμων συζητήσεων των επόμενων ημερών. Η συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης είναι μία ευκαιρία – που πρέπει να αξιοποιηθεί.