[Θεωρείο] Απέναντι στο απόλυτο κακό

Το βασικό αίτημα της Αθήνας είναι της δοθεί χρόνος. Στην κλεψύδρα που της δόθηκε, όμως, η άμμος δεν θα αδειάσει σε μερικούς μήνες αλλά σε λίγες ημέρες. Η κυβέρνηση καλείται να κινηθεί μέσα σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια και με τους εταίρους, ακόμη και εκείνους από τους οποίους προσδοκούσε κάποιο στήριγμα, να επαναλαμβάνουν μονότονα ότι στην ΕΕ ισχύουν κανόνες που πρέπει να τηρηθούν και να θεωρούν «ενδεδειγμένη» την απόφαση της ΕΚΤ να σταματήσει να δέχεται ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο μετά την 11η Φεβρουαρίου.

Και τώρα; Οι επιλογές δεν είναι πολλές. Η μία είναι ένα είδος βίαιης προσαρμογής στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Η άλλη είναι ένας εσωστρεφής ανένδοτος, η επιστροφή σε έναν ηρωικό αναδελφισμό, η θυματοποίηση, η κατασκευή ενός φανταστικού εχθρού στον οποίο θα φορτωθούν όλες οι ευθύνες για τα δεινά μας, η υπόδειξη του απόλυτου κακού που θα μας προσφέρει μια βολική δικαιολογία για την ενδεχόμενη καταστροφή, η καλλιέργεια ενός πατριωτικού συναισθήματος εσωτερικής κατανάλωσης. Η πρώτη επιλογή μπορεί να μην κάνει περήφανους τους πάσης φύσεως «Ωραίους ως Ελληνες» του Μίκη Θεοδωράκη ή να δικαιώσει τον Πάνο Σκουρλέτη που εξηγούσε προ ημερών ότι «τώρα βλέπουμε τι σημαίνει διαπραγμάτευση». Αλλά θα επιτρέψει στον σημερινό Πρωθυπουργό να πιάσει το νήμα περίπου από εκεί όπου το άφησε ο προηγούμενος, με την ελπίδα ότι θα πετύχει κάτι καλύτερο. Ο επικός χαρακτήρας της δεύτερης επιλογής προδικάζει μια τυφλή σύγκρουση και αψυχολόγητες ενέργειες, όπως θα ήταν η διενέργεια δημοψηφίσματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε τη διακυβέρνηση της χώρας γνωρίζοντας ότι η συγκυρία είναι αρνητική. Ως κυβέρνηση, καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει υπό συνθήκες πίεσης, ότι μπορεί να δουλέψει με την πλάτη στον τοίχο. Κυρίως καλείται να αποδείξει ότι αυτός που έχει απέναντί του δεν είναι ένας Γκοτζίλα που μιλάει γερμανικά. Οχι επειδή μπορεί να μην είναι έτσι. Αλλά επειδή αυτό που έχει σημασία είναι να πείσει πως μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή.