[Στίγμα] Θέμα ισορροπιών

Μπλέξαμε, μου φαίνεται, εμείς οι πολυπληθείς οπαδοί και φίλοι του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που περιμένουμε πώς και πώς να αναλάβει το αξίωμα του Πρώτου Πολίτη αυτής της χώρας για να αποκτήσει επιτέλους την παρουσία που της αξίζει.

Δεν είναι μόνο οι αντιρρήσεις της «Αυγούλας», που παίζει τον ρόλο της «Πράβδας» επί Σοβιετίας (ξεχνιούνται οι σταλινικές καταβολές; Δεν ξεχνιούνται!) και κάτι αγνώστων μου βουλευτών στην επιλογή Αβραμόπουλου. Είναι και οι αντιρρήσεις του Γιούνκερ, που τα έχει πάρει άσχημα με τον Τσίπρα και τον Αβραμόπουλο γι’ αυτό το θέμα. Οπως εγκύρως πληροφορήθηκα – από πηγή που τα ξέρει αυτά απέξω και ανακατωτά – ο Ζαν-Κλοντ, ο αποκαλούμενος και «καλύτερος φίλος του Τζακ Ντάνιελς», τα έχει πάρει άσχημα με το θέμα «Αβραμόπουλος πρόεδρος» διότι τυχόν επιλογή του δημιουργεί αξεπέραστο πρόβλημα στην Κομισιόν. Κατά την πηγή μου, σήμερα στην Επιτροπή υπάρχει η εξής ισορροπία τρόμου: 14 «συμπολιτευόμενοι» του δεξιού/ συντηρητικού Γιούνκερ και 14 αντιπολιτευόμενοι. Υπάρχει δε πλειοψηφία μόνο με την ψήφο του προέδρου, δηλαδή του αγαπημένου Ζαν-Κλοντ.

Τι λέει τώρα ο Γιούνκερ (για την ακρίβεια τι θα πει αύριο στον πρόεδρο Αλέξη): Αν εσύ προτείνεις τον Αβραμόπουλο και μου στείλεις στη θέση του ως επίτροπο έναν δικό σου, τον Μηλιό, ας πούμε, ή εκείνον τον Παπαδημούλη που δεν χωνεύω, αυτομάτως χάνω την πλειοψηφία της Επιτροπής η οποία θα διαμορφωθεί σε 15-13. Θες να χάσω την πλειοψηφία; Δεν θες, πίστεψέ με.

Να, αυτά είναι που δημιουργούν σασπένς περί το όνομα του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας και εξηγούν έως έναν βαθμό γιατί κανείς δεν έχει τηλεφωνήσει ακόμη στον Αβραμόπουλο (όπως διατείνεται ο ίδιος, επισημαίνω, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις).

Γέμισε ευχές

Μία ακόμη ευχή, αυτή του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου, προσέθεσε στο «παλμαρέ» του ο πρόεδρος Αλέξης. Πράγμα που με γεμίζει αισιοδοξία ότι με τους ρυθμούς που ακολουθεί στις συλλογές ευχών από ιερωμένους μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου, για το οποίο αντεπαναστάτες δεξιοί και λακέδες του μεγάλου κεφαλαίου προβλέπουν και το τέλος του κόσμου, θα έχει συγκεντρώσει τον ικανό αριθμό που απαιτείται ώστε να μη φοβόμαστε τίποτε. Αν υπολόγισα σωστά, δεν έχει αποζητήσει ακόμη τις ευχές των Πατριαρχών Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας, του Πατριάρχη Μόσχας καθώς και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας, αλλά χρόνος υπάρχει.  

Κατά τα λοιπά, παραμένει, ενημερώνω σχετικά, άθεος.

Τεχνικές δυσκολίες

Αν μου επιτρέπει ο πρόεδρος Αλέξης (και να μη μου επιτρέπει, θα την πάρω μόνος μου την άδεια), καλό είναι όταν γράφει κάτι χειρόγραφα να έχει και κανένα σκονάκι μαζί του για να μην εκτίθεται. Διότι παρατηρώντας τα δύο σημειώματα που έγραψε χθες, στη βίβλο του Προεδρικού Μεγάρου της Κύπρου και στο βιβλίο επισκεπτών των Φυλακισμένων Μνημάτων στη Λευκωσία, παρατήρησα ότι η ορθογραφία δεν είναι το φόρτε του (η καλλιγραφία δεν το συζητάω – συναγωνίζεται των γιατρών σε συνταγές). Τον ενημερώνω λοιπόν ότι η λέξη «ανεξήτηλη» γράφεται «ανεξίτηλη», τα δε άρθρα τον/την πριν από λέξεις που αρχίζουν από κάπα απαιτούν απαραιτήτως το «ν» στην κατάληξη. Δηλαδή δεν γράφουμε ποτέ – όπως εκείνος – «το κυπριακό λαό». Γράφουμε «τον κυπριακό λαό».

Αναμνήσεις

Για τα υπόλοιπα, τα εν Λευκωσία, δεν λέω τίποτε. Σημειώνω απλώς ότι επιχείρησε να επισκεφθεί την Κύπρο προεκλογικά για να συναντηθεί με την κυπριακή πολιτική ηγεσία, και ειδικά με τον Χριστόφια, αλλά του υπεδείχθη ευσχήμως να μην το κάνει, δεν είχε νόημα. Για πολλούς και διάφορους λόγους και για έναν κυρίως: κανείς δεν ξεχνάει στην Κύπρο τους πανηγυρισμούς του για τη σκληρή στάση της Κύπρου στη Σύνοδο Κορυφής τον Μάρτιο του ’13 που οδήγησε στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια.

Βασανιστικά ερωτήματα

Εξωδίκως πληροφορηθήκαμε – εγώ από έναν φίλο οικονομολόγο, στο περιθώριο της συνάντησης τού «ουάου» αγοριού Βαρουφάκη με τον γάλλο υπουργό Οικονομικών κύριο Σαπέν – ότι ο γαλλικός χρηματοπιστωτικός οίκος Lazard προσελήφθη από το ελληνικό Δημόσιο ως σύμβουλος στη δύσκολη διαπραγμάτευση που έχει ξεκινήσει. Δυστυχώς, δεν μας είπε κανείς πώς συνέβη αυτό. Και μεταφέρω εδώ τις απορίες που καταγράφει σε ερώτησή του πατέρας – και τι πατέρας! – του έθνους, ακριβώς όπως μου διαβιβάστηκε το σχετικό έγγραφο:

 «Με ποια κριτήρια και διαδικασίες επιλέχθηκε η παραπάνω εταιρεία; (Επιλογή με πρόσκληση περιορισμένου αριθμού συμμετεχόντων; Καθορισμός του ποσού σύμβασης με διαπραγμάτευση; Επιλογή με ανοικτό διαγωνισμό; Ποιοι προσκλήθηκαν να υποβάλουν προσφορά; Ποιοι συμμετείχαν; Ποιες ήταν οι ενέργειες δημοσιότητας; Ποιες οι εισηγήσεις των αρμόδιων οργάνων για την υπογραφή αυτών των συμβάσεων;)».

Παρακαλώ το υπουργείο Οικονομικών να απαντήσει άμεσα! Το χρωστάει σε όλους μας, και επιπλέον και στον πατέρα του έθνους που προανέφερα – τώρα μπορώ να ανακοινώσω το όνομά του – Αλέξη Τσίπρα!

Πρόκειται για απόσπασμα από ερώτηση που είχε καταθέσει τον Νοέμβριο του 2011 ο πρόεδρος Αλέξης, αναφορικά με την επιλογή των εταιρειών που θα έφερναν εις πέρας το PSI. Είχε δε υπολογίσει – από μόνος του – ότι η Lazard θα κέρδιζε από αυτή την ιστορία 25 εκατομμύρια ευρώ. Μήπως να μας έλεγαν τώρα πόσο θα μας κοστίσουν οι συμβουλές της στο «ουάου» αγόρι Γιάνη;

Μονοχρωμίες

Αναφέρθηκα στον υπουργό Οικονομικών και, με όλο τον σεβασμό, επειδή εκ φύσεως είμαι παρατηρητικός, και επιπλέον η διάχυτη μαγκιά που αποπνέει δεν μου αρέσει καθόλου, έχω να του παρατηρήσω – ο ασεβής! – ότι δεν μπορείς να μιλάς με κάποιον και να έχεις συνεχώς τα χέρια στις τσέπες. Δείχνει αυτό αγένεια προς τον συνομιλητή σου και αδιανόητη βλαχιά.

Επίσης, αν είσαι celebrity και διάσημος, το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να αλλάζεις πού και πού πουκάμισο! Δεν μπορείς δηλαδή να φοράς το ίδιο χρώμα πουκάμισο που φορούσες στη συνάντηση της Κυριακής με τον Σαπέν και το ίδιο την επομένη, χθες δηλαδή, στην συνάντηση με τον βρετανό υπουργό των Οικονομικών Οσμπορν. Είναι αδιάφορο αν έχεις δύο ή δώδεκα ίδια πουκάμισα ή αν σου έχουν πει οι fan σου ότι το γαλάζιο είναι το χρώμα σου. Και εμένα το χρώμα μου είναι, αλλά πουκάμισο αλλάζω καθημερινά. Μη σου πω και δύο φορές την ημέρα, το καλοκαίρι.

Ε, μα, πια…