[Κραυγές και ψίθυροι] Τα χάλια μας

Στους παραδρόμους των κεντρικών λεωφόρων της επικαιρότητας – εκεί όπου κυκλοφορούν οι μεγάλες ειδήσεις για τη διαπραγμάτευση του χρέους και το τζάκετ του Βαρουφάκη – συνωθούνται τα νέα της καθημερινής ειδησεογραφίας, αυτά που συνθέτουν την τρέχουσα ζωή. Και που ξαφνικά και ανερυθρίαστα ξεμπροστιάζουν την πιο σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

Η πρώτη είδηση πέρασε στα ξώφαλτσα λόγω πολιτικής επικαιρότητας. Στη Μυτιλήνη, μαθητές της Εκτης Δημοτικού κρέμασαν από την μπασκέτα εννιάχρονο συμμαθητή τους. Οταν το πρωτοδιάβασα ένιωσα τόσο αμήχανα που νομίζω ότι ασυνείδητα το απώθησα. Μου φαινόταν εξαιρετικά δύσκολο να το διαχειριστώ, είτε με τη λογική είτε με το συναίσθημα. Ομως το χθεσινό ρεπορτάζ της Λίας Νεσφυγέ στα «ΝΕΑ» ήταν σαν γροθιά στο στομάχι της εθνικής μας υποκρισίας. Στην Ιστιαία, ένας άνδρας με τη «βοήθεια» δύο φίλων του βασάνισαν την 50χρονη οικιακή βοηθό από τη Βουλγαρία που φρόντιζε την 90χρονη μητέρα του. Ο λόγος; Η υποψία ότι είχε κλέψει ένα χρηματικό ποσό παρότι η γυναίκα έμενε χρόνια στην περιοχή και δεν είχε δώσει αφορμή για σχόλια.

Σκέφτομαι τους γονείς των παιδιών στη Μυτιλήνη, το φιλικό περιβάλλον του άνδρα από την Ιστιαία. Ανθρωποι της διπλανής πόρτας το πιθανότερο. Το αβγό του φιδιού δεν βρίσκεται μόνο στο σενάριο του Μπέργκμαν ή στους λόχους της Χρυσής Αυγής. Φοβάμαι μην το δω ξαφνικά μέσα στο no frost ψυγείο κάποιου γνωστού μου, δίπλα στο βούτυρο. Ακόμη και αν δεν επωαστεί ποτέ, είναι τρομακτικό. Περισσότερο από ένα μη κούρεμα του χρέους.