[Θεωρείο] Τo δίκιo του αιώνιου δεύτερου

Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ έχει δίκιο. Οι αλλαγές στην οικονομική πολιτική που αναγγέλθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση «δεν πρέπει να γίνουν εις βάρος των υπόλοιπων Ευρωπαίων». Εχει δίκιο, επειδή ο συλλογισμός του βασίζεται σε μια κοινή παραδοχή: ότι κανένας δεν δικαιούται να ζει εις βάρος των άλλων, ειδικά όταν κάποιοι από αυτούς τους άλλους ζουν χειρότερα από τον ίδιον, όπως οι Σλοβένοι ή οι Σλοβάκοι. Εχει δίκιο, γιατί υπονοεί σωστά ότι ο καθένας μπορεί να ζήσει όπως θέλει, σαν ρώσος ολιγάρχης ή λιτά, χωρίς Καγιέν και πιστωτικές κάρτες, όπως πρότεινε ο Γιάνης Βαρουφάκης, υπό την προϋπόθεση ότι ζει με τα δικά του μέσα.

Ο Σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος έχει δίκιο. Αλλά λέει τη μισή αλήθεια. Γιατί η άλλη μισή είναι ότι η Γερμανία όχι απλώς ζει, αλλά πλουτίζει εις βάρος των εταίρων της, αφού η πολιτική της είναι προσανατολισμένη στη συγκράτηση του πληθωρισμού και τη δημιουργία πλεονάσματος που δημιουργείται από τα ελλείμματα των άλλων. Αυτή η άλλη μισή αλήθεια λέει επίσης ότι η ευρωπαϊκή οικονομία στραγγαλίζεται, επειδή η γερμανική κυβέρνηση, πολύ προτεσταντικά αλλά καθόλου αλληλέγγυα, επιμένει να μη δίνει κίνητρα για την ενίσχυση της καταναλωτικής ζήτησης, κάτι που θα οδηγούσε στην αύξηση των επενδύσεων και, επομένως, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Είναι δύσκολο να βρεις το δίκιο σου με μισές αλήθειες. Είναι επίσης δύσκολο με μισές αλήθειες που κινούνται στη λογική του κυβερνητικού σου εταίρου να απαλλαγείς από τον ρόλο του αιώνιου δεύτερου – οι ψηφοφόροι θα προτιμούν πάντοτε το αυθεντικό, που στην περίπτωση αυτή ενσαρκώνει με αδιαμφισβήτητη επιτυχία ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Δυο μισές αλήθειες δεν κάνουν πάντοτε μια ολόκληρη. Αλλά η σύνθεσή τους μπορεί να βοηθήσει την Ευρώπη να απαλλαγεί από τα φαντάσματα που την απειλούν. Και αυτά δεν είναι ασφαλώς οι συριζαίοι και οι Podemos. Αλλά το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και τα υπόλοιπα μορφώματα που τρέφονται από το δίκιο του ενός και την άρνησή του να αναγνωρίσει το δίκιο του άλλου.