[Κραυγές και ψίθυροι] Παράπλευρες προσδοκίες

Ενας μανάβης στη Γλυφάδα έλεγε ότι τη Δευτέρα μετά τις εκλογές έκανε τον μεγαλύτερο τζίρο των τελευταίων ετών. Αφού τα φρούτα δεν αποθηκεύονται ως ξηρά τροφή, συμπέρανε ότι ο κόσμος ψώνιζε αχλάδια από τη χαρά του. Ενας ταξιτζής με υποχρέωσε να συνυπολογίσουμε πως με τα 250 ευρώ που θα πάρει επιπλέον η κόρη του «τώρα που θα ανεβεί ο “κατώτατος”», συν άλλα τόσα ο γαμπρός του, θα αγοράσουν ένα ανατομικό στρώμα: «Γιατί τώρα θα φτηνύνουν και τα στρώματα». Ενας άλλος ταξιτζής με διαβεβαίωνε ότι τώρα που ο υπουργός Εξωτερικών έκλεισε το μάτι στη Ρωσία, θα πάρουμε πίσω την Κωνσταντινούπολη. Και η άλλη, δύο χρόνια άνεργη, τρέχει στο υπουργείο Οικονομικών «γιατί ο Βαρουφάκης προσλαμβάνει καθαρίστριες».

Παράλληλα, διαπιστώνω ότι οι μισοί συμπολίτες μου ξέρουν μέχρι λεπτομέρειας ποιοι είναι οι διαπραγματευτικοί άσοι στο μανίκι του Τσίπρα, γιατί θα κάνει πίσω ο Σόιμπλε και τι ακριβώς είπε ο Ομπάμα στον έλληνα Πρωθυπουργό. Ενώ ο εκ του kick boxing προερχόμενος βουλευτής Ηρακλείου των ΑΝΕΛ Κώστας Δαμαβολίτης έχει ενδυθεί ήδη τον μανδύα του μοιραίου ανδρός και (με look «Μήτρος και Μητρούσης») δηλώνει σε εκπομπή πως, αν περάσει το νομοσχέδιο για το Μεταναστευτικό, εκείνος προσωπικά θα ρίξει την κυβέρνηση.

Πέρα από αναδιαπραγματεύσεις του χρέους και new deals για την ανάπτυξη, αυτή η αλλαγή εποχής καλλιεργεί στους ανθρώπους, «ταπεινές» και μεγαλεπήβολες, λογικές και παράλογες προσδοκίες που τους κάνουν να αισθάνονται ότι αλλάζουν ουσιαστικά μια καθημερινότητα ενδεχομένως δύσκολη. Μέχρι να διαψευστούν είναι, τουλάχιστον, ψυχοθεραπευτικές.