[Στην ανάπαυλα] ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ – Τορπίλα – Παναγιά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Ως Ελλην έκανα τη θητεία μου στο Πολεμικό Ναυτικό.
Μας πήγανε πρωί πρωί στο κέντρο εκπαίδευσης Παλάσκα κι εκεί, στον τσουχτερό και κρύο Γενάρη, ανάμεσα στους άλλους φρεσκοκουρεμένους να σου κι ένα πρόσωπο απ’ τα παλιά. Ενας συμμαθητής μου από τη Β’ Δημοτικού στο σχολείο του Ταγκόπουλου. Ο Νίκος ο Παχής.
Αρπάχτηκε ο ένας απ’ τον άλλον και σ’ όλη την προπαίδευση γίναμε αχώριστοι. Μαζί στο συσσίτιο, μαζί και στις πρόβες της παρέλασης για την ορκωμοσία που θα γινότανε, λέει, ύστερα από ολόκληρες σαράντα μέρες.
Διότι σ’ αυτό συνίστατο όλη η προπαίδευση. Στο να μάθουμε να παρελαύνουμε με τα όπλα στον ώμο.
Βέβαια όπλο ο ναύτης δεν έχει. Δεν χρεώνεται. Τι να το κάνει στα πέλαγα το όπλο ο ναύτης; Να χτυπάει κουτσομούρες;
Γι’ αυτό και μας δίνανε, για την παρέλαση πάντα, κάτι ξύλινα τουφέκια απ’ τους Βαλκανικούς; Απ’ τη μικρασιατική εκστρατεία στον Σαγγάριο; Από κάτι φιλοπόλεμο τέλος πάντων.
Ενα χάλι. Ούτε για το μουσείο.
Το όνειρο ήτανε ο γεμιστήρας. Ενα τσίγκινο χιλιοχτυπημένο τετράγωνο κουτί που σε κάθε «Παρουσιάστε, αρμ», μόλις το ακούμπαγες, γλίστραγε από το όπλο κι έπεφτε με πάταγο στο τσιμέντο μ’ έναν ήχο σαν να βρέχει μπακιρένια μπρίκια.
«Σας έπεσε, μαλακισμένα, η ταμπακιέρα» φώναζε ο εκπαιδευτής, ένας μόρτης από τη Δραπετσώνα.
Σε αυτήν την πρόβα της παρέλασης, δε, είχαμε για μουσική συνοδεία τον γνωστό πελαγίσιο θούριο:
«Είμαι ο ναύτης του Αιγαίου,
κρεβάτι έχω τα βαθιά νερά».
Αισιόδοξο.
Ομως ο Νίκος, που πριν από το Ναυτικό είχε κάνει τη θητεία του στους Λαμπράκηδες, το μπέρδευε με ένα άλλο εμβατήριο που ήταν στον ίδιο μουσικό δρόμο. Το επίσης γνωστό επαναστατικό αλλά πιο κομμουνισμένο
«Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ
για την Ελλάδα».
Ετσι με το που τελείωνε η εισαγωγή του άσματος κι έσκαγε το κουπλέ, κάθε φορά, μα κάθε φορά, το άρχιζε έξω φωνή με το
«Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ για την Ελλάδα» μες στο στρατόπεδο ντάλα χούντα, ε;
Του ‘ριχνα μια κλωτσιά κι αμέσως το γύριζε στο πολεμοχαρές. Με αποτέλεσμα το εξής:
«Εμπρος ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ
για την Ελλάδα,
κρεβάτι έχω τα βαθιά νερά».
Και απευθυνόμενος στον εχθρό απειλούσε:
«Να του κολλήσω μια τορπίλα
το έταξα στην Παναγιά».
Θυμήθηκα όλο αυτό το συμπίλημα «ΕΛΑΣ – Βαθιά νερά -Τορπίλα – Παναγιά» βλέποντας τον Τσίπρα με τον Καμμένο αγκαλιά.
Τι μοντάζ είναι αυτό;
Τι σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο;
Ευτυχώς την άλλη μέρα βγήκε ο κύριος Βαρουφάκης κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.
Προτείνει βίον ελληνικόν λιτόν κι ανθόσπαρτον.
Διότι άλλο να μιλάει για λιτότητα η Γερμαναρού η Μέρκελ, η βουρστ, η Λεβενμπρόι, κι άλλο ο Ελληνας που έχει τη λιτότητα κληρονομιά από έναν Παπαδιαμάντη.
Ολα αυτά δε ο κεκαρμένος υπουργός ύστερα από ένα δείπνο σε πανάκριβο εστιατόριο (με εξαιρετικό φαγητό, να τα λέμε αυτά).
Κατάλαβες; Αυτός να τρώει το φιλέτο πάνω στην πέτρα την καυτή κι εγώ το «αποξηραμένο αρτίδιον» σαν τη «Σταχομαζώχτρα».
Υστερα απ’ αυτό όντως «Μεγάλην εξέφρασεν έκπληξιν η γειτόνισσα, το Ζερμπινιώ» κι έκαμε τον σταυρό της και με τα δυο της χέρια.
Google news
