[Κραυγές και ψίθυροι] Από το ναδίρ στο ζενίθ

Λένε ότι οι άνθρωποι αποδεικνύουν τι είναι πραγματικά στις μεγάλες νίκες και στις μεγάλες ήττες. Και οι εκλογές αποτελούν μια πολύ καλή ευκαιρία περί αυτού. Την επαύριον της 25ης Ιανουαρίου ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς επέδειξε μια συμπεριφορά – απουσιάζοντας από την παράδοση του Μεγάρου Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα – που δεν τιμά όχι τόσο τον πολιτικό του πολιτισμό όσο κυρίως την επιφανή αστική του καταγωγή. Ακόμη και αν η συνεννόηση μεταξύ των πολιτικών γραφείων ήταν ασαφής, ο δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα όφειλε να υπεραμυνθεί όχι μόνο του τυπικού πρωτοκόλλου, αλλά της ουσιαστικής ευγένειας. Ας το καταγράψουμε, ωστόσο, ως ατυχές συμβάν για να πάμε παρακάτω.

Γιατί το παρακάτω με εντυπωσίασε. Ο αυτοματισμός των στελεχών της ΝΔ να καλύψουν τη «χοντράδα» του αρχηγού τους ήταν εντυπωσιακός. Εως συγκινητικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις η παράδοση υπουργείων και υφυπουργείων παρέπεμπε σε event θετικής ενέργειας. Το Οσκαρ αβροφροσύνης πάει βέβαια στον απερχόμενο πρόεδρο της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη που υποδέχθηκε, πριν καν από την επίσημη παράδοση, τη νέα πρόεδρο Ζωή Κωνσταντοπούλου με κόκκινες τουλίπες και λευκά τριαντάφυλλα. Στα υπουργεία Εθνικής Αμυνας και Προστασίας του Πολίτη ανταλλάχθηκαν δώρα. Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής με τον Μάκη Βορίδη φωτογραφίζονταν σαν να ήταν «παλιοσειρές» που βρέθηκαν ύστερα από χρόνια. Ο Γιώργος Σταθάκης μίλησε για την άψογη συνεργασία που είχε με τους προηγούμενους υπουργούς Ανάπτυξης. Οι δε εναγκαλισμοί του με την Ολγα Κεφαλογιάννη  θα έκαναν τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο να αναφωνήσει: «Εσείς γιατί πιανόσαστε;».

Μου άρεσε όλο αυτό. Ακόμη και αν έγινε για τις κάμερες. Η αναγκαιότητα του θεαθήναι είναι ενίοτε πιο σημαντική από την ουσία. Ανάμεσα στο ναδίρ και το ζενίθ του ελληνικού πολιτισμού μπορούν, τελικά, να χωρέσουν τα καλύτερα και τα χειρότερα. Και σκέφτομαι αυτό που έχει γράψει ο Μ. Καραγάτσης: «Ελληνας είναι ο περίεργος αυτός άνθρωπος που μπορεί με την ίδια ευκολία να σκοτώσει και σκοτωθεί σήμερα για ένα υψηλό ιδανικό, αύριο για ένα αλόγιστο πείσμα και μεθαύριο για ένα ευτελέστατο συμφέρον».