[Διαστάσεις] Παίζοντας με τη φωτιά

Την επομένη της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό του. Οι γάλλοι σοσιαλιστές έλεγαν ότι στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα θα βρουν έναν νέο σύμμαχο, μεγάλες εφημερίδες ζητούσαν από την Ευρώπη να διαπραγματευτεί με τον μεγάλο νικητή, ενώ κινήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε πολλές χώρες άρχισαν να βλέπουν το μέλλον με εντελώς διαφορετικό μάτι. Και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τρεις κινήσεις που χάλασαν το κλίμα.

Η πρώτη ήταν η συγκρότηση κυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ, χωρίς καν να διερευνηθούν οι εναλλακτικές λύσεις. Πέρα από όλα τα άλλα που έχουν επαρκώς αναλυθεί, ένα στοιχείο που ενοχλεί ιδιαίτερα τις δυτικές πρωτεύουσες είναι ο αντισημιτικός χαρακτήρας αυτού του κόμματος και του αρχηγού του. Η επόμενη κίνηση ήταν η επιλογή του ρώσου πρεσβευτή ως πρώτου εκπροσώπου ξένης χώρας που έδωσε συγχαρητήρια στον νέο Πρωθυπουργό. Μια κίνηση που δεν πέρασε απαρατήρητη και συνοδεύτηκε από την εμφανή αλλαγή στάσης απέναντι στη Μόσχα τόσο από το υπουργείο Εξωτερικών όσο και από το υπουργείο Αμυνας. Κι ύστερα ήρθαν οι δηλώσεις των νέων υπουργών για επαναπρόσληψη δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση του κατώτατου μισθού και κατάργηση (που στη συνέχεια έγινε επανεξέταση) των ιδιωτικοποιήσεων. Ωστε, τελικά, «λεφτά υπάρχουν»;

Με μια πρώτη ανάγνωση, οι τρεις αυτές κινήσεις συνιστούν ισάριθμα λάθη, τα οποία θα μπορούσε να είχαν αποφευχθεί. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση κάνει απλώς αυτά που είχε υποσχεθεί, αδιαφορώντας για το αν και ποιους θα ενοχλήσουν. Συνεργάζεται με τον Καμμένο για να έχει τα χέρια της ελεύθερα. Παίζει το ρωσικό χαρτί για να εκμεταλλευτεί αντιθέσεις που υπάρχουν εδώ και καιρό στους κόλπους της Ευρώπης. Και ανακοινώνει παροχές για να διαψεύσει όσους πρόβλεπαν ότι θα κάνει κωλοτούμπα. Ο βασικός της στόχος είναι να δείξει στους συνομιλητές της ότι μαζί της δεν θα είναι «business as usual». Γνωρίζει, άλλωστε, ότι το παιχνίδι θα κριθεί αλλού.

Ο άνθρωπος-κλειδί της κυβέρνησης είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης. Μοδάτος (οι μπότες του και η μοτοσυκλέτα του συζητούνται ήδη στα social media), γοητευτικός («με μαγνήτισε», έγραψε η δημοσιογράφος των «Νιου Γιορκ Τάιμς» που του πήρε συνέντευξη), αλαζόνας σε υπερθετικό βαθμό, ισχυρίζεται ότι έχει και σχέδιο. Δεν θέλουμε τη δόση των 7 δισεκατομμυρίων, διακηρύσσει. Δεν θέλουμε καν παράταση του προγράμματος. Θέλουμε πάγωμα των δανείων μας για πέντε χρόνια. Θέλουμε διευθέτηση του χρέους. Θέλουμε μείωση των στόχων για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Και υποσχόμαστε ότι θα κτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά. Μόνο δώστε μας λίγο χρόνο.

Θα του δώσουν; Οι Γερμανοί είναι κατηγορηματικά αντίθετοι. Οι πρώτοι συνομιλητές του Πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών δεν έκρυψαν την ανησυχία τους. Λύσεις υπάρχουν: ένας παλιός μας γνώριμος, ο Νουριέλ Ρουμπινί, ισχυρίζεται ότι η ελληνική οικονομία θα μπορούσε να διατηρηθεί ζωντανή ώς και για έναν χρόνο με διάφορα τεχνητά και έκτακτα μέτρα. Για να προχωρήσουν όμως τέτοιες λύσεις πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη και πνεύμα συνεργασίας. Προς το παρόν συμβαίνει το αντίθετο. Και η ψυχολογία σε τέτοιες περιπτώσεις παίζει μεγάλο ρόλο.

Η κυβέρνηση παίζει με τη φωτιά. Το «ατύχημα» καραδοκεί. Η σύγκρουση της λιτότητας με τη δημοκρατία έχει ενδιαφέρον. Αρκεί να μην περιληφθούμε στις παράπλευρες απώλειες.