[Εναλλακτικά] Δεν θέλω να καίω κρεμάστρες

Η πρώτη εβδομάδα της νέας κυβέρνησης έμοιαζε με το τρέιλερ της αφήγησής της. Και, όχι, δεν ήταν μόνο η σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου ούτε οι άτακτες δηλώσεις εκ μέρους υπουργών και κομισαρίων της. Ηταν περισσότερο απ’ όλα η αλληλουχία συμβολισμών. Αν η Αριστερά παραδοσιακά παίζει στα δάχτυλα τα σύμβολα και τη νοηματοδότησή τους στον χώρο και στον χρόνο, ο σημειολόγος του μέλλοντος θα καταγράψει την εβδομάδα που πέρασε ως μια από τις πιο πυκνές σε αποστολή μηνυμάτων. Τα κάγκελα που αφαιρέθηκαν μπροστά από τη Βουλή. Ο πολιτικός όρκος. Η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και το άγγιγμα στο μέρος της καρδιάς. Το τελευταίο δε ως συμβολισμός, σήμερα ειδικά που το θυσιαστήριο υπάγεται στο ΤΑΙΠΕΔ, μοιάζει με προσπάθεια επανοικειοποίησης ενός τόπου μνήμης στη μοναδική χώρα της Ευρώπης που δεν έχει Μουσείο Εθνικής Αντίστασης – όπως αναφέρει η σπουδαία μελέτη «Μνημεία της Λήθης» της Αννας Μαρίας Δρουμπούκη. Μοιάζει με «χτύπημα» στο μέσο θυμικό.

Παράλληλα όμως με τον χορό των συμβόλων είχαμε τις πρώτες εξαγγελίες. Μιλώ για τα πρώτα μέτρα που ανακοινώθηκαν. Εδώ είναι προφανές πως μιλάμε για επιμέρους φιλοπληβειακές ρυθμίσεις. Διυλισμένες όμως σε μια βασική παράμετρο της σημερινής πραγματικότητας: ο αριστερός κόσμος, αν και γκρινιάρης, δεν έχει πια μεγάλα πλάνα στο μυαλό του. Ο λαός, ταλαιπωρημένος, μοιάζει να ανακουφίζεται ακόμη και από την κατάργηση των 5 ευρώ στα νοσοκομεία. Οι πολύ φτωχοί άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν καν ή φλερτάρουν με τον αποκρυσταλλωμένο ναζισμό. Ολοι μαζί μοιάζουν τώρα και πάντα εγκλωβισμένοι στα γρανάζια της ανάθεσης. Σε ψηφίζω για να τους δείρεις. Σε ψηφίζω για να μην καίω κρεμάστρες στην ξυλόσομπα.

Το μπαράζ συμβολισμών και ανακοινώσεων επιμέρους μέτρων (ψίχουλα τα λέει το αμήχανο ΚΚΕ), ήταν κάτι που επέτρεψε η πρώτη εβδομάδα πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις. Ο χρόνος όμως θα τρέξει ταχύτατα από εδώ και πέρα και το βασικό διακύβευμα – το χρέος – θα κατέβει από την εξέδρα του ρομαντισμού στο ριγκ της πύρινης πραγματικότητας. Ο κόσμος μπορεί να συγκινήθηκε από τα πρώτα θετικά, ομολογουμένως, δείγματα. Ο νεόπτωχος όμως που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ από θυμό και αγανάκτηση παραμένει μικροαστός στη συνείδηση. Αυτός ξεχνάει γρήγορα και μισεί ακόμη γρηγορότερα. Τόσο που μπορεί να χρειαστούν προσεχώς πάλι τα κάγκελα στη Βουλή.