Ολα δίνουν δύναμη όταν τη χρειάζεσαι

Τρέξιμο. Μία από τις ηδονές της ζωής. Μόνος, με παρέα, σε αγώνες, σε απλές προπονήσεις. Τα οφέλη του σημαντικά. Σωματικά και ψυχολογικά. Δεν είναι όμως μόνο αυτά. Το τρέξιμο χαρίζει στιγμές ευτυχίας. Πριν, μετά, κατά τη διάρκεια. Χαρά, απλή χαρά. Γέλιο. Πλάκα. Χαβαλές. Συστατικά σχεδόν πάντα παρόντα. Τρεξιματικές στιγμές όμορφες.

H χαρά του τερματισμού. Οταν έρχεται η ανταμοιβή των όποιων κόπων, των στιγμών που αφιέρωσες, της ζωής που έβαλες. Η χαρά του τερματισμού φίλων μερικές φορές είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η ευφορία.

Γέλιο, αγχολυτικό. Ανέκδοτα και ατάκες από ελληνική ταινία σε μια εκκίνηση του Αυθεντικού, πέντε δρομικοί φίλοι που νιώθουμε ότι το άγχος μάς τρώει, αλλά η παρέα μάς ξεσηκώνει, μας κάνει να νιώθουμε όμορφα. Ο ένας εμπνέει τον άλλο να παλέψουμε με τους δαίμονές μας και να μας αρέσει. Αλλες στιγμές, ο χαβαλές σε τρεξιματικές παρέες σού θυμίζει το λύκειο. Σχόλια επί παντός επιστητού, πειράγματα στα όρια της χοντράδας και γέλια δυνατά. Ολα δίνουν δύναμη όταν τη χρειάζεσαι.

Πολλοί τρέχουμε για την πλάκα μας. Για τις μικρές και ωραίες στιγμές που υπάρχουν παντού, σε κάθε δρόμο, σε κάθε βήμα, σε κάθε προσπάθεια. Μόνοι μας, με παρέα, στον τοπικό αγώνα των 100 συμμετεχόντων, στον Αυθεντικό Μαραθώνιο των 10.000 δρομέων, παντού. Για την όμορφη αίσθηση που σου χαρίζουν μερικά χιλιόμετρα χωρίς ρολόι, χωρίς έγνοια, χωρίς πρόγραμμα. Αυτοκίνηση, κυριολεκτικά. Μετακίνηση μέσα σε τοπία, αστικά και μη, δρόμοι και πεζοδρόμια, βουνά και θάλασσες. Κοιτάζουμε γύρω, περιεργαζόμαστε, απολαμβάνουμε. Καμιά φορά γελάμε μόνοι μας. Μιλάμε με άλλους δρομείς που συναντούμε τυχαία, αφήνουμε το μυαλό μας να ταξιδέψει.

Σκέψεις, πολλές σκέψεις, αυτογνωσιακές έως λύσεις πρακτικών προβλημάτων. Το υποσυνείδητο ενίοτε ξεπηδάει στα πολλά χιλιόμετρα και είναι σαν να ονειρεύεσαι. Από πολλές απόψεις. Η επαφή με την πραγματικότητα αποκτά μικρές ρωγμές που αυξάνονται μαζί με τα χιλιόμετρα. Εκθετικά μετά το 30-32 ενός Μαραθωνίου. Ψάχνεις να βρεις τρόπους, ψάχνεις τον εαυτό σου, ψάχνεις κάτι που θα σε ενισχύσει και συγχρόνως θα σε ελαφρύνει. Βρίσκεις, χάνεις, ξαναβρίσκεις, ξαναχάνεις. Γελάς, ζορίζεσαι και η διάθεσή σου είναι ένα εκκρεμές.

Βρίσκεις γνωστούς σου που φωνάζουν, σε ενθαρρύνουν, χαίρεσαι, ξεχνιέσαι, ξεκλέβεις μερικά μέτρα και συνεχίζεις. Μιλάς αν μπορείς, όσο μπορείς, με ανθρώπους που σαν κι εσένα είναι στο ίδιο ακριβώς σημείο της προσπάθειας. Φτάνεις στον τερματισμό και όταν συνειδητοποιείς ότι θα τερματίσεις ακόμα και αν σταματήσει να υπάρχει το Σύμπαν, ένα τεράστιο χαμόγελο καρφώνεται στο πρόσωπό σου. Δεν κάνεις σαν μικρό παιδί, είσαι μικρό παιδί, είσαι ο εαυτός σου παιδί. 

Το τρέξιμο σε γυρίζει στην παιδική ηλικία. Οπου η χαρά, η ξεγνοιασιά, η ανεμελιά σε ανέβαζαν σε έναν μοναδικό ουρανό. Οταν όλος ο κόσμος ήταν ένα χαμόγελο. Οταν δεν σε ένοιαζε ούτε το επόμενο δευτερόλεπτο.

Ούτε τώρα σε νοιάζει. Οταν τρέχεις!