[Θεωρείο] Ενας καλύτερος κόσμος

Είναι ένα ρεσιτάλ μετεκλογικής παροχολογίας που, αν κρίνει κανείς από το σιωπητήριο που επέβαλε ο Πρωθυπουργός, τρόμαξε ακόμη και τον ίδιο: η Τράπεζα Θεμάτων θα καταργηθεί, η φοιτητική αιωνιότητα θα αποκατασταθεί, ο βασικός μισθός θα επιστρέψει στα 751 ευρώ, οι υπάλληλοι που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα θα ξαναβρεθούν στις θέσεις τους, η ζωή στον ΟΛΠ θα συνεχιστεί αδιατάρακτη, τίποτε δεν θα πωληθεί, μια νέα εποχή θα ανατείλει στη σχέση των πολιτών με την Αστυνομία, τα Μνημόνια και οι εφαρμοστικοί τους νόμοι θα θαφτούν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Το σιωπητήριο του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απαραίτητο να αλλάξει την πραγματικότητα του μέλλοντός μας που περιγράφουν οι υπουργοί του: ο κόσμος, όπως τον ξέραμε πριν από την κρίση, θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του.

Ο χρόνος θα δείξει σε ποιον κόσμο θα ζήσουμε τελικά. Αλλά θα είναι σίγουρα καλύτερος εάν υλοποιηθεί μια άλλη εξαγγελία, αυτή της αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασίας Χριστοδουλοπούλου και επιτέλους βρουν σε αυτόν τον κόσμο θέση και τα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα. «Ακόμη και αυτά τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν, αλλά ήρθαν πολύ μικρά στην Ελλάδα, μεγάλωσαν εδώ, πήγαν και τελείωσαν το σχολείο τους εδώ» ανέφερε η αναπληρώτρια υπουργός μιλώντας στον ραδιοσταθμό Στο Κόκκινο.

Η εξαγγελία έχει αξία όχι μόνο επειδή με την υλοποίησή της θα αποκατασταθεί μια μεγάλη αδικία στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε επειδή θα μας υπενθυμίσει ότι οι οικουμενικές αξίες του Διαφωτισμού προηγούνται έναντι οποιουδήποτε ιδεολογήματος βάσει του οποίου σχεδιάζεται η οικονομική πολιτική ή καθορίζονται οι γεωστρατηγικές συμμαχίες της χώρας. Εχει αξία επειδή η τύχη της δεν παίζεται στο γήπεδο των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές και των μνημονιακών δεσμεύσεων, αλλά εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και μόνο. Και αποτελεί ένα κρίσιμο τεστ για την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη συνιστώσα της ξενοφοβικής Δεξιάς που εκφράζουν οι ΑΝΕΛ στο εσωτερικό της κυβέρνησης.