[Κραυγές και ψίθυροι] Η μόδα του ντεμοντέ

Εκτός της κανονικής τρόικας υπάρχουν και άλλες, εξίσου υπεροπτικές και αδιάλλακτες που διαπραγματεύονται την ουτοπία και θέλουν να επιβάλουν όρους καθημερινής εφαρμοσμένης αισθητικής. Ποιες είναι αυτές οι κυρίες της αμερικανικής Vogue που την επομένη των εκλογών έβγαλαν, από τα μετερίζια της 5ης Λεωφόρου, φιρμάνια για το πώς πρέπει να ντύνεται η σύζυγος του Πρωθυπουργού; Προτείνοντας μάλιστα πανάκριβα ρούχα. Ποιος τις ρώτησε; Ποιος ασχολείται σήμερα με τη μόδα εκτός από όσους βγάζουν τα προς το ζην από αυτήν; Το «Πρετ α πορτέ» του Αλτμαν ήταν πολύ ωραίο αλλά ανήκει στην προπερασμένη δεκαετία. Τώρα, έχουμε αρκετούς περιορισμούς στη ζωή μας για να προσθέσουμε και το «τι ταιριάζει με τι». Ολα ταιριάζουν με όλα αν έτσι μας αρέσει. Συμφωνεί και η Κοκό Σανέλ που μισούσε τη μόδα και λάτρευε το στυλ.

Ετσι, αν και η κυρία Κωνσταντοπούλου βρίσκει τις αισθητικές της ισορροπίες στον συνδυασμό φραουλί με λεμονί μόνο στον εαυτό της έχει να δώσει λόγο – ίσως και στις ασπρόμαυρες κλάρες που τιμούσε παλαιότερα. Οταν μια γυναίκα μοιάζει να βιώνει τον στίχο «πέταξα τα σκεπάσματα κι έβαλα ό,τι βρήκα και μες στη νύχτα με βροχή τρεις παρά δέκα βγήκα», κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει για κακόγουστη. Κακόγουστο λες κάποιον που επιμελείται, με καταστροφικά όμως αποτελέσματα, την εμφάνισή του. Ωστόσο, σε πνεύμα προσωρινής ανοχής, θέλω να πιστεύω ότι το σηκωμένο πέτο του κυρίου Βαρουφάκη – που παραπέμπει σε ιταλικό b movie – ήταν τυχαίο ενδυματολογικό γεγονός.