[Κραυγές και ψίθυροι] Πρωτιές και deja vu

Μέσα στα δυο 24ωρα της νέας εξουσίας καταγράφηκαν δύο εκκωφαντικές, «πρώτες φορές». Το ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν «παρέδωσε» το Μαξίμου στον Αλέξη Τσίπρα δεν αντιβαίνει μόνο στους κανόνες του πολιτικού πολιτισμού ή του πολιτισμού γενικότερα. Είναι βαθιά προσβολή για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δεν ψήφισε τον πρόεδρο της ΝΔ αλλά, δυστυχώς, ακόμη μεγαλύτερη γι’ αυτούς που τον ψήφισαν. Βλέποντας το θέμα ψυχολογικά, θέλω να πιστεύω ότι το τσίτωμα του Σαμαρά δεν είχε στόχο να απαξιώσει τον Τσίπρα. Δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα ότι επί δυο χρόνια μάς κυβερνούσε ένας άνθρωπος του οποίου την πολιτική συμπεριφορά καθορίζουν πείσματα που ανάγονται στη νηπιακή ηλικία. Μάλλον δεν το άντεξε! Εδώ σε θέλω μάγκα όμως. Ο πολιτικός άρχων δεν δικαιούται να μην αντέχει ψυχολογικές πιέσεις. Γι’ αυτό τον ψηφίζω. Για να αντέχει. Και στο κάτω κάτω υπάρχουν τα ουισκάκια ή τα Αταράξ.

Η δεύτερη πρωτιά είναι το ότι ο Πρωθυπουργός και η συντριπτική πλειονότητα των μελών της κυβέρνησης δεν ορκίστηκαν με θρησκευτικό όρκο. Πέραν του ότι αυτό, έστω και αόριστα, δείχνει προς τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, πιστοποιεί σημειολογικά και κάτι ακόμη. Το ότι δεν έχει σημασία πώς δίνονται οι όρκοι αλλά αν καταπατούνται.

Βλέπω όμως την επιβεβαίωση και ενός καινούργιου κανόνα που διαφάνηκε από την πρώτη συγκυβέρνηση Παπαδήμου. Οσο πιο μικρό είναι το παράθυρο – ποσοστό που βάζει ένα κόμμα στην εξουσία τόσο πιο μεγάλη είναι η έπαρση και το τουπέ των στελεχών του.