[Κραυγές και ψίθυροι] Από σκηνές και γήπεδα

Η νέα Βουλή μοιάζει να περιλαμβάνει λιγότερα μέλη από τον χώρο του θεάματος και του αθλητισμού. Και αυτό μου κάνει θετικό. Το φαινόμενο ξεκίνησε ως «εμπρός στον δρόμο που χάραξε η Μερκούρη». Αυτή, η Αννα Συνοδινού με τη ΝΔ και ο Λυκούργος Καλλέργης με το ΚΚΕ ήταν οι πρώτοι γνωστοί ηθοποιοί που μπήκαν στο Κοινοβούλιο. Οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες όμως (και εξεχόντως η Μελίνα) πολλά χρόνια πριν είχαν βάλει την πολιτική στη ζωή τους σε ποσοστό, αν όχι μεγαλύτερο, τουλάχιστον ίσο με αυτό της τέχνης τους. Το γεγονός ότι είχαν υπηρετήσει το θέατρο είχε μόνο σημειολογική σημασία. Μετά κορυφώθηκε η κατεξοχήν ελληνική μόδα και άνοιξε τον αγωγό που οδηγούσε από σκηνές, πλατό και γήπεδα κατευθείαν στη Βουλή. Με την αναγνωρισιμότητα ως βασική αιτία και αφορμή για τη διεκδίκηση της ψήφου. Π.χ. η νίκη στο Ευρωμπάσκετ του ’87 ακόμη εξαργυρώνεται με πολιτικές υποψηφιότητες. Δεν λέω ότι ηθοποιοί και αθλητές κρίνονται εξ αρχής ανεπαρκείς για την πολιτική. Στατιστικά, όμως, ελάχιστοι είναι αυτοί που αποδείχθηκαν εκ του αποτελέσματος επαρκείς. Ετσι, στις περισσότερες περιπτώσεις η διαδικασία παραπέμπει σε ένα σικέ αλισβερίσι προς αμοιβαίο καλό. Ο ένας κερδίζει κάποιες ψήφους και ο άλλος έχει στο παλμαρέ του και μια θητεία στη Βουλή.

ΥΓ: Στον αντίποδα, να αναφέρω τη βουλευτή Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου. Οταν ο Τσίπρας ήταν εγκλωβισμένος στην απέραντη μοναξιά του 4%, στεκόταν με μια ομπρέλα κάτω από τη βροχή και παρακολουθούσε τους λόγους του. Εξάλλου, ως ηθοποιός δεν επένδυσε ποτέ στην αναγνωρισιμότητα. Νομίζω ούτε καν ως βουλευτής.