[Διαστάσεις] Το κουτί με τα σοκολατάκια

Η μαμά του Φόρεστ Γκαμπ έλεγε πάντα ότι η ζωή είναι σαν ένα κουτί με σοκολατάκια: ποτέ δεν ξέρεις τι έχει μέσα. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τους πολιτικούς: βλέπεις το περίβλημά τους αλλά δεν ξέρεις τι κρύβουν. Εδώ και πολύ καιρό λοιπόν, και πιο έντονα τις τελευταίες ημέρες, οι ξένοι αναλυτές αναρωτιούνται ποιος ακριβώς είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι ρεαλιστής ή ριζοσπάστης; Είναι ένας αγνός ιδεαλιστής που θέλει να προστατεύσει τους Ελληνες από αυτούς που τους επιβουλεύονται ή ένας κυνικός οπορτουνιστής που ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία; Είναι ένας κόκκινος επαναστάτης ή ένας αστός γιος του μπαμπά του; Θα γίνει ο Λούλα ή ο Τσάβες της Ευρώπης;

Ο νέος έλληνας Πρωθυπουργός έδωσε χθες μερικές απαντήσεις. Επέλεξε ως πρώτο του συνομιλητή τον αρχηγό ενός σκληρού δεξιού κόμματος – αν και κατέλαβε την έκτη θέση στις εκλογές – και αμέσως μετά απέθεσε λουλούδια στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. Συγκρότησε κυβέρνηση με ένα κόμμα που αντιτίθεται στον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους και ανέλαβε Πρωθυπουργός με πολιτικό όρκο. Εγιναν άραγε ύστερα απ’ αυτά σοφότεροι όσοι προσπαθούν να τον σκιαγραφήσουν;

Ο Κώστας Γαβράς δεν έχει αμφιβολία: ο Τσίπρας – είπε σε συνέντευξή του στη Ρεπούμπλικα – έχει στην καρδιά του τους ανθρώπους, όχι τους τραπεζίτες. Προς το παρόν, πάντως, αποδεικνύει ότι έχει στην καρδιά του τον Πάνο Καμμένο. Και οι ίδιοι αυτοί ξένοι αναλυτές που τον παρακολουθούν δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να συνεργάζεται με έναν άνθρωπο που μόλις πριν από έναν μήνα δήλωσε ότι οι έλληνες Εβραίοι δεν φορολογούνται, σε αντίθεση με τους χριστιανούς ορθοδόξους που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους. Πώς γίνεται ο αρχηγός της ριζοσπαστικής Αριστεράς που θέλει να αλλάξει την Ευρώπη να συγκυβερνά με τον αρχηγό της εθνικιστικής Δεξιάς που ο αγαπημένος του ευρωπαίος πολιτικός είναι ο ορκισμένος αντιευρωπαϊστής Νάιτζελ Φάρατζ. Και που οι θέσεις του για το Μεταναστευτικό είναι εξίσου σκληρές μ’ εκείνες του Σαμαρά.

«Εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε» θα μπορούσε να απαντήσει κανείς παραφράζοντας τον Εγγονόπουλο. Αλλά ο μεγάλος υπερρεαλιστής μάλλον δεν το εννοούσε έτσι.