Μια γυναικεία ντριμ τιμ στον δίσκο του Τζουλς Χόλαντ

Ο Τζουλς Χόλαντ είναι σχεδόν πολιτιστικός θεσμός της mainstream Αγγλίας και ιδιαίτερα αγαπητός στους τηλεθεατές τής ελαφρώς οικογενειακού χαρακτήρα μουσικής εκπομπής «Later with Jools Holland». Το 2012 κυκλοφόρησε παρέα με την ορχήστρα του άλλο ένα άλμπουμ με παλιές τζαζ και ποπ επιτυχίες. Τις ερμήνευαν ονόματα όπως ο Τομ Τζόουνς, ο Πολ Γουέλερ και η Τζος Στόουν – εκτός λοιπόν από όσους ενδιαφέρονταν για ό,τι ανέκαθεν έκανε ο 57χρονος πιανίστας, το αγόρασαν και οι δικοί τους πιστοί. Κάπως έτσι το «Golden age of song» ανέβασε τον εμπορικό πήχη τόσο όσο χρειαζόταν ώστε στο άκουσμα της είδησης για έναν παρόμοιο δίσκο, με αυτοδυναμία των γυναικών στα φωνητικά, η πιάτσα να αναρωτηθεί πώς θα επαναληφθεί η επιτυχία. Τα ντουέτα και οι συνεργασίες είναι συνήθως ριψοκίνδυνα. Οι ηχογραφήσεις που θα συγκέντρωνε ο Χόλαντ καλό θα ήταν να μην αλληλοεπισκιάζονται, ούτε να καταλήγουν σε ένα ανομοιογενές μείγμα.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΥΤΡΙΕΣ. Οι επιδόσεις πάντως των ερμηνευτριών του αποδεικνύονται δυνατές. Η Ρούμπι Τάρνερ δίνει στο «Sirens of song» το σήμα της εκκίνησης με το «Jumping in the morning» του Ρέι Τσαρλς και επανέρχεται με το «I still went wrong» που συνέθεσε από κοινού με τον μαέστρο – όπως και η Τζος Στόουν στο «Letting me down», ένα απολαυστικό τετράλεπτο πιανιστικής, εμπλουτισμένης με πνευστά, soul. Η Melanie C, έχοντας αφήσει πίσω τις μέρες στις Spice Girls, ανταποκρίνεται στις funk απαιτήσεις του «I wish» του Στίβι Γουόντερ. Η Κάιλι Μινόγκ παραδίδει μια σέξι, αν όχι νυμφιδιακή ερμηνεία του «Should I stay or should I go» των Clash. Οχι ότι οι μεταθανάτιες συμμετοχές των Ερθα Κιτ και Εϊμι Γουαϊνχάουζ με τα «Ain’t misbehavin’» και «Monkey man» αντίστοιχα, ηχογραφημένα το πρώτο για την εκπομπή «Later» το 2008 και το δεύτερο για την πρωτοχρονιάτικη εκδοχή της το 2006, υστερούν – τουναντίον. Η αθέλητη παρουσία τους όμως υπογραμμίζει ένα άλλο χαρακτηριστικό εκείνου του μείγματος.

Ο ίδιος ο Χόλαντ, αν δεν το διέθετε από την εποχή των παμπ όπου έβγαζε το χαρτζιλίκι του, αν δεν το καλλιέργησε την περίοδο των επιτυχημένων new wave ποπ σινγκλ των «Squeeze», ίσως το απόκτησε στα μέσα του ’80, όταν άρχισε να παρουσιάζει τη μουσική εκπομπή «The Tube». Ηταν τα χρόνια που οι επαφές στην ατζέντα του άρχισαν να αβγατίζουν, μέχρι που στις αρχές του ’90, όταν ξεκίνησε να παρουσιάζει το «Later with Jools Holland», του ήταν πλέον πανεύκολο να σηκώσει το τηλέφωνο και να καλέσει στις ηχογραφήσεις της Jools Holland Rhythm & Blues Orchestra, τα μεγαλύτερα ονόματα. Αυτό βεβαίως που πλέον τον κάνει κάτι παραπάνω από έναν δικτυωμένο παράγοντα είναι ότι ξέρει όχι μόνο να παρουσιάζει, αλλά και να παίζει μουσική. Ο κίνδυνος όμως παραμένει: τόσο στα σόου όσο και στους πρόσφατους δίσκους του, αν ο ακροατής δεν αγνοήσει τους χαλαρούς έστω «όρους χρήσης» τους, για να ψηλαφίσει την κάθε συμμετοχή χωριστά, το αποτέλεσμα εύκολα ακούγεται σαν ένα ομοιόμορφο, γεμάτο αναμνήσεις ή προτάσεις, αλλά σίγουρα κατάλληλο για να απαλύνει ανυπόφορες οικογενειακές συνευρέσεις, μουσικό χαλί.

INFO
Jools Holland and His Rythm and Blues Orchestra, «Sirens of song». Διανέμεται από τη Warner