[Θεωρείο] Καλωσήλθατε στο 1960

Συνήθως το ταμείο γίνεται στο τέλος. Αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς το τελικό σκορ στο ταμπλό – αρκεί μια ονλάιν σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη. Η χθεσινή ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στο Βελλίδειο ήταν η περίληψη της αμήχανης, κινδυνολογικής και υπερσυντηρητικής καμπάνιας του Πρωθυπουργού, η περιγραφή ενός λάθους σε κάτι παραπάνω από πενήντα λεπτά. Σε κάτι παραπάνω από είκοσι ημέρες ο Σαμαράς κακοποίησε το πρωθυπουργικό του προφίλ και μετέτρεψε μια πολιτική δύναμη που συστηνόταν ως ευρωπαϊκή σε μια πούρα Δεξιά της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, σε ένα κόμμα του μακρινού μας παρελθόντος.

Στην προεκλογική ΝΔ χώρεσαν θρησκευτικές εικόνες που δεν θα κατεβούν από τους τοίχους, ιεράρχες που χαρακτηρίστηκαν φλογεροί, προειδοποιήσεις ότι η Ελλάδα δεν θα γίνει σοβιέτ. Μα ποιος μπορεί να παρακολουθήσει αυτή την επιστροφή σε ένα 1960 όχι μόνο βουτηγμένο στον Ψυχρό Πόλεμο αλλά και στερημένο από τη σεξουαλική του επανάσταση; Στην πρωθυπουργική ομιλία βρήκαν θέση και οι φαντασιώσεις της Ραχήλ για τυπωμένο χρήμα και οι εξαλλοσύνες του Τόλιου για τα υποχρεωτικά ομόλογα και το φάουλ του Αρβανίτη και η COSCO του Δρίτσα και το ΑΣΕΠ της Βαλαβάνη. Μα υπάρχει λόγος να κατέβει ένας πρωθυπουργός στο γήπεδο για να παίξει κόντρα στα δεύτερα του ΣΥΡΙΖΑ;

Το λάθος του κυβερνώντος κόμματος είναι ότι κατασκεύασε έναν φανταστικό σύμμαχο – μια τρομαγμένη Ευρώπη που υποτίθεται θα εξυπηρετούσε τον προεκλογικό του σχεδιασμό. Η Ευρώπη, όμως, δεν φαίνεται να τρομάζει από την ενδεχόμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σαμαράς θα πληρώσει, κατά τα φαινόμενα, την κατασκευή αυτού του φανταστικού συμμάχου. Αλλά αυτό αφορά κυρίως τον ίδιο. Το πρόβλημα για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι ότι σε αυτή την προεκλογική περίοδο δεν έγινε η συζήτηση που έπρεπε να γίνει. Και που ασφαλώς δεν έχει καμία σχέση με την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια και τον Τσίπρα ως Μπρέζνιεφ, αλλά χωρίς πυκνά φρύδια και σκούφο.