[Θεωρείο] Ο χορός των φαντασμάτων

Είναι η πιο τοξική εκδοχή της πολιτικής παρελθοντολαγνείας: ο Εμφύλιος όχι ως ένα τραυματικό κεφάλαιο που έχει κλείσει οριστικά αλλά ως ένα έπος που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, όχι ως όλεθρος του παρελθόντος αλλά ως ρεβάνς του παρόντος. Μοιάζει σχεδόν αστείο. Ο εμφύλιος πόλεμος τελείωσε 15 χρόνια πριν γεννηθεί ο Βορίδης, 16 πριν γεννηθεί ο Καμμένος, 26 πριν γεννηθεί ο Τσίπρας και 31 ο Διαμαντόπουλος. Χωρίς ίχνος ζωντανής μνήμης, ο ένας λέει ότι θα υπερασπιστεί με την ψήφο του ό,τι υπερασπίστηκε ο παππούς του με το όπλο του, ο άλλος φαντασιώνεται τον εαυτό του στον ρόλο του Ζέρβα, ο τρίτος βλέπει την εκλογική του νίκη σαν τη νίκη που δεν ήρθε στα Δεκεμβριανά και ο τέταρτος δίνει ραντεβού στα γουναράδικα.

Αλλά δεν είναι αστείο. Είναι η αδυναμία του πολιτικού προσωπικού να διαβάσει το μέλλον με τα υλικά του παρόντος, είναι η χρήση της Ιστορίας ως καύσιμου ανάφλεξης του κοινωνικού θυμικού, είναι η διάθεση να μείνει η φλόγα αναμμένη. Εξήντα πέντε χρόνια από το τέλος της εμφύλιας σύρραξης, το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αυτοπροσδιοριστεί με τους όρους τού σήμερα. Ετεροπροσδιορίζεται από μια σκοτεινή περίοδο, πολώνεται πολιτικά με την ύλη του εθνικού διχασμού. Ο χθεσινός Βορίδης είναι το τελευταίο δείγμα αυτού του είδους πολιτικού εκφυλισμού – τελευταίο ώσπου να σκάσει μύτη το επόμενο. Μπήκε σε έναν χορό που σέρνουν τα φαντάσματα μιας τραγωδίας, όπως κάποτε, σαν καλός επενίτης που ήταν, κρατούσε ένα τσεκούρι.

Από την άποψη αυτή, το καλό σενάριο είναι ο υπουργός Υγείας να παίζει το χαρτί του κομμουνιστικού κινδύνου για μερικές ψήφους παραπάνω. Το κακό είναι να πιστεύει ότι κινδυνεύει πράγματι από τους κομμουνιστές. Και το ακόμη χειρότερο, να πιστεύουν και οι υπόλοιποι των εμφυλιοπολεμικών αναφορών ότι το 2015 είναι ένα 1944 που θα το ζήσουμε επιτέλους όπως δεν το ζήσαμε τότε – δηλαδή με τον Ζέρβα ψεκασμένο κυβερνητικό εταίρο και τον Αρη ανυπότακτο πρωθυπουργό που κάνει αντάρτικο στα βουνά της Ευρώπης.