Αναγκαίες οι συμμαχικές κυβερνήσεις ή μία μονοκομματική θα είναι πιο ισχυρή στην Ευρώπη;

Κωστής Χατζηδάκης
Υποψήφιος βουλευτής στη Β’ Αθηνών με τη ΝΔ
Εξαιρετικές περιστάσεις απαιτούν εξαιρετικούς χειρισμούς. Στη μεγαλύτερη κρίση της Ελλάδας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ασφαλώς χρειάζονται ευρύτερες συναινέσεις τόσο για να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα του τόπου όσο και για να μπορέσει η όποια κυβέρνησή μας να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά με τους εταίρους και δανειστές μας.
Βεβαίως, η συγκρότηση συμμαχικών κυβερνήσεων προϋποθέτει μια ευρεία προγραμματική σύγκλιση για τις αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνουμε ώστε να βαδίσει η χώρα στον δρόμο της Ευρώπης.
Και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν η Νέα Δημοκρατία είναι το πρώτο κόμμα στις εκλογές της επόμενης Κυριακής.
Η Νέα Δημοκρατία μπορεί, αν πάρει την πρώτη εντολή, να σχηματίσει μια ισχυρή συμμαχική κυβέρνηση με όλες τις φιλευρωπαϊκές δυνάμεις του τόπου: το ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι και όποιο άλλο φιλευρωπαϊκό κόμμα εκπροσωπηθεί στην επόμενη Βουλή.
Ετσι, μια συμμαχική κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ θα μπορέσει να κλείσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την τελευταία αξιολόγηση με την τρόικα, να πάρει την προληπτική γραμμή στήριξης για το 2015 και η χώρα να μπει στη μεταμνημονιακή εποχή.
Αντιθέτως, αυτά δεν θα συμβούν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας απέκλεισε τη συνεργασία του κόμματός του με όλες τις φιλευρωπαϊκές δυνάμεις του τόπου. Θέλει να συνεργαστεί μόνο με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δύο κόμματα που διακηρύσσουν τον αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό τους: το ΚΚΕ παραδοσιακά ζητάει την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή Ενωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι μόνο θέλει την έξοδό μας από την ΕΕ αλλά θεωρεί και το ΚΚΕ δεξιό κόμμα.
Αυτό εξηγεί γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ μετέβαλε άποψη για τις συνεργασίες και πλέον είναι υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Στην πραγματικότητα δεν έχουν συμμάχους! Αλλά και στο υποθετικό σενάριο της οριακής αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύει κανείς σοβαρά ότι μια μειοψηφική κυβέρνηση του 35% θα μπορεί να αντιμετωπίσει τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα; Οι αφελείς το πιστεύουν!
Εδώ πιστεύουν ότι θα αλλάξουν την Ευρώπη και όλη την υφήλιο.
Δημήτρης Καρύδης
Υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Πειραιώς με το ΠΑΣΟΚ
Η περίοδος των μονοκομματικών κυβερνήσεων τελείωσε. Μόνο μια συμμαχική κυβέρνηση με την ευρύτερη συμμετοχή όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων και μια ενωτική εθνική στρατηγική μπορεί να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά με τους εταίρους μας, αλλά και να προωθήσει μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στο εσωτερικό.
Από τα ευρήματα των ερευνών και κυρίως από τις καθημερινές συζητήσεις με τους πολίτες του Πειραιά βγάζω δύο κρίσιμα συμπεράσματα. Πρώτον, ότι μείζον διακύβευμα για όλους είναι η σταθερότητα. Σταθερότητα όχι στενά κυβερνητική, αλλά και οικονομική, πολιτική, κοινωνική. Και σε αυτό το πλαίσιο επιδιώκουν μια κυβέρνηση μακράς πνοής, ισχυρή στην Ευρώπη.
Δεύτερον, είναι σαφές ότι δεν θα προκύψει αυτοδυναμία γιατί δεν τη θέλουν οι πολίτες. Οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τελείωσαν, όσο και αν το παρωχημένο μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα συντηρεί έστω και θεωρητικά αυτή την πιθανότητα.
Ανάμεσα στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ έχει στηθεί μια προσομοίωση δικομματισμού που δεν «φτουράει». Μια καρικατούρα πόλωσης ανάμεσα στoν φόβο και στον λαϊκισμό, τις δύο όψεις της συντήρησης. Οι πολίτες όμως πλέον ούτε τρομοκρατούνται ούτε παραμυθιάζονται. Και σίγουρα δεν εμπιστεύονται ένα κόμμα για να διαχειριστεί αποκλειστικά μόνο του το μέλλον της Ελλάδας. Αντίθετα, με την ψήφο τους καλούν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου να συνεργαστούν για το καλό της χώρας.
Γι’ αυτό ο ρόλος του τρίτου κόμματος θα είναι καταλυτικός στις 26 Ιανουαρίου. Είναι κρίσιμο ποιος θα έχει την τρίτη εντολή για τον σχηματισμό κυβέρνησης, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Εμείς στο ΠΑΣΟΚ λέμε τρία πράγματα. Πρώτον, στις 26 Ιανουαρίου πρέπει η χώρα να κυβερνηθεί. Το να μη σχηματισθεί κυβέρνηση χάριν μικροκομματικών εκβιασμών και να πάμε σε δεύτερες, τρίτες κ.λπ. εκλογές θα είναι καταστροφή, πιθανόν μοιραία για τον τόπο.
Δεύτερον, εθνική στρατηγική εξόδου από το Μνημόνιο, όπου έκαστος θα αναλάβει τις ευθύνες του. Τρίτον, εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, με όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις μέσα, με ισχυρή εντολή ενότητας, για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Το ζητούμενο είναι αν το πολιτικό σύστημα θα ευθυγραμμισθεί με τις νέες ανάγκες της κοινωνίας προωθώντας τις συνεργασίες ή θα εγκλωβισθεί σε ένα κακέκτυπο, αυτονομημένο από την πραγματικότητα. Οι καιροί ου μενετοί.













