Υπάρχουν περιθώρια για σύγκλιση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ποταμιού;

Για προωθητικούς συμβιβασμούς, οι οποίοι ωστόσο δεν θα ακυρώνουν την καρδιά του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, μιλάει ο υποψήφιος του κόμματος Νίκος Βούτσης, υποστηρίζοντας ωστόσο πως μέχρι τώρα Το Ποτάμι δεν έχει αποδεχθεί τη βασική αντιμνημονιακή θέση. Την άποψη πως η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να παραμείνει ακυβέρνητη εκφράζει ο υποψήφιος με Το Ποτάμι Πέτρος Τατσόπουλος, επισημαίνοντας πως θα είναι λάθος να εκλάβουμε κυριολεκτικά τις προεκλογικές δηλώσεις Τσίπρα περί συνεργασίας μόνον με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Νίκος Βούτσης
Υποψήφιος βουλευτής Α’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ
Εχουμε ορίσει τα περιθώρια των πολιτικών συγκλίσεων προεκλογικά και μετεκλογικά στο προγραμματικό πεδίο με επίκεντρο τις θέσεις για μη βιωσιμότητα του χρέους, και άρα για την απομείωση και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, με αποφάσεις που θα ληφθούν σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Νέες πολιτικές που θα αφορούν συνολικά την υπέρβαση της κρίσης μέσα από μία ριζικά διαφορετική στρατηγική από αυτήν της διαρκούς λιτότητας και της συρρίκνωσης εργασιακών δικαιωμάτων, αμοιβών, της περιστολής δημοκρατικών κατακτήσεων και της εκποίησης δημόσιου πλούτου.
Η εκλογική επιρροή και η εκλογική εντολή προς τον ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται ακριβώς στην ανάγκη εφαρμογής μιας ριζοσπαστικής φιλολαϊκής πολιτικής, που προϋποθέτει την ακύρωση των πλέον αντικοινωνικών και αντεργατικών εφαρμοστικών νόμων των Μνημονίων και την άρνηση νέων μνημονιακών δεσμεύσεων. Το Ποτάμι είναι ένα νέο κόμμα, που ενώ δεν έχει χρεωθεί την ψήφιση ή και την άσκηση μνημονιακών πολιτικών, με τις καθημερινές διευκρινίσεις που δίνει ο επικεφαλής του για τις προγραμματικές θέσεις είναι φανερό ότι δεν αποδέχεται τη βασική αριστερή αντιμνημονιακή θέση.
Η λαϊκή εντολή και ο νέος πολιτικός συσχετισμός εκτιμώ ότι θα διαμορφώσουν ένα καινούργιο πολιτικό πλαίσιο για την ανάληψη ευθύνης και για την επανατοποθέτηση πολιτικών ηγεσιών, που ενδεχομένως θα κληθούν να τοποθετηθούν στο ζήτημα της στήριξης ή ανοχής στις προγραμματικές δηλώσεις μιας αριστερής κυβέρνησης με στόχο την κοινωνική σωτηρία. Αυτό είναι το μήνυμα που εμείς δίνουμε και προς Το Ποτάμι, ανεξαρτήτως της γενικότερης θέσης και της εκτίμησης που έχουμε σχετικά με την κεντρική πολιτική θέση του μέχρι τώρα, ως υποστηρικτική της πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης. Δεν θέλουμε να κοροϊδέψουμε κανέναν, δεν συμμετέχουμε σε κανενός είδους παραδοσιακό δικομματισμό σύμφωνα με τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα, δεν είμαστε διατεθειμένοι να ενσωματωθούμε στις πολλαπλές πιέσεις νεοφιλελεύθερων προταγμάτων και κρυπτο-μνημονιακών πολιτικών. Αυτό το γνωρίζουν στην Ελλάδα και διεθνώς. Βεβαίως και θα κάνουμε προωθητικούς συμβιβασμούς, βεβαίως θα έχουμε ιεραρχήσεις και επιμέρους τροποποιήσεις, αλλά όχι στην καρδιά του προγράμματός μας. Ο,τι κάνουμε όμως θα το κάνουμε όχι καθ’ υπαγόρευση άλλων πολιτικών δυνάμεων ή των πολυπλόκαμων κέντρων διαπλοκής.

Πέτρος Τατσόπουλος
Υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθηνών με Το Ποτάμι
Μακρόχρονη πολιτική παράδοση (μια παράδοση που Το Ποτάμι επιθυμεί διακαώς να σπάσει) έχει επιβάλει στα κόμματα μια ιδιότυπη «ποιητική άδεια»: άλλα να λες προεκλογικά, άλλα να λες μετεκλογικά – και το χειρότερο, το εκλογικό σώμα να μην ενοχλείται ιδιαίτερα από τις ανακολουθίες σου, τουναντίον, να τις θεωρεί αναπόσπαστες με το προεκλογικό «παραμύθι», όπως τις αφηγήσεις του βαρόνου Μινχάουζεν. 
Εάν κάνουμε το λάθος κι εκλάβουμε κυριολεκτικά τις προεκλογικές δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, θα συμπεράνουμε πως, όχι μόνο δεν υπάρχουν περιθώρια σύγκλισης μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ποταμιού, αλλά κι ότι μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αν βγει πρώτος, θα εφαρμόσει μια παγκόσμια ευρεσιτεχνία: ΚΑΙ θα κρατήσει την Ελλάδα μέσα στην ευρωζώνη – για τη σωτηρία της οποίας, μάλιστα, θα εργαστεί αόκνως – ΚΑΙ θα αποδεχτεί ως μοναδικούς επιθυμητούς κυβερνητικούς εταίρους το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυο άγρυπνους εχθρούς της ευρωζώνης, αλλά και αυτής ταύτης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μπροστά σε ανάλογο επίτευγμα, ο βαρόνος Μινχάουζεν υποκλίνεται με σεβασμό.
Δύο ανυπέρβλητα εμπόδια δεν επιτρέπουν στον Σταύρο Θεοδωράκη να αντιμετωπίσει τις δηλώσεις του Τσίπρα με την αντίστοιχη ελαφρότητα. Κατ’αρχάς ο άμεσος κίνδυνος πιστωτικής ασφυξίας της Ελλάδας – ένας κίνδυνος πραγματικός και όχι φαντασιακός, όπως διατείνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα δεν έχει ούτε τον ζωτικό χρόνο ούτε το ζωτικό χρήμα για να οδεύει αμέριμνη από εκλογές σε εκλογές, μέχρις ότου επιβραβεύσει με αυτοδυναμία όποιον κόψει πρώτος το νήμα σ’ έναν μαραθώνιο λαϊκισμού και ψευδαισθήσεων. 
Κατά δεύτερο λόγο, το μπόνους των 50 εδρών καθιστά πρακτικώς αδύνατο τον σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς το πρώτο κόμμα. Σε αντίθεση με τον Τσίπρα, που εζήλωσε τις ψηφοθηρικές ταρζανιές του Μπέπε Γκρίλο, ο Θεοδωράκης αντιλαμβάνεται ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να παραμείνει ακυβέρνητη. Θα επιδιώξει τη σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ – αλλά όχι με οποιονδήποτε ΣΥΡΙΖΑ. Με τον ΣΥΡΙΖΑ των ρεαλιστών. Θα επιχειρήσει ν’ απελευθερώσει τους ρεαλιστές από τη μέγκενη των λαϊκιστών. Στο κάτω κάτω, μετεκλογικά, ποιος θα έχει ανάγκη τους κομπογιαννίτες;