Οι Ισπανοί εκδικήθηκαν τον Μίτσελ!

Ο Αννίβας διέσχισε με σχεδίες τον ποταμό Ροδανό, όπου πάνω τους είχαν δεθεί επιμελώς δεκάδες ελέφαντες. Οι ίδιοι ελέφαντες πέρασαν τις Αλπεις για να φθάσουν λίγους μήνες μετά με τους σκληροτράχηλους Καρχηδονίους στις πύλες της Ρώμης. Ο Αννίβας είχε κατατροπώσει τους αντιπάλους του όπου κι αν τους συνάντησε, όμως τις πόρτες της Ρώμης δεν τις πέρασε ποτέ ζωντανός. Οσο κι αν πίστεψε ο αξιόμαχος στρατός του θρυλικού καρχηδόνιου στρατηγού πως είχε κερδίσει τον πόλεμο με τους Ρωμαίους, η Ιστορία τούς διέψευσε. Και τι έμεινε από όλη αυτή την υπόθεση; Δυο φράσεις: «Hannibal ante portas» που σήμαινε «ο Αννίβας προ των πυλών» και «Aut viam inveniam aut faciam». Αυτό το τελευταίο αποδίδεται στον Αννίβα και σημαίνει «αν δεν βρούμε δρόμο, θα τον ανοίξουμε». Ο Μίτσελ ο Γκονζάλεθ, ο στρατηγός ο μπαρουτοκαπνισμένος υπό τις υπηρεσίες της Αυτής Μεγαλειότητος της Ισπανίας Ρεάλ, ήρθε στον Ολυμπιακό για να ανοίξει δρόμους. Βρέθηκε σε στενωπούς και αδιέξοδα· έφτασε προ των χρυσοποίκιλτων πυλών των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά περιορίστηκε στην ταπεινή μπασιά του Γιουρόπα Λιγκ.

Και ο Αννίβας και ο Μίτσελ είχαν το ίδιο τέλος: δηλητηριάστηκαν, ο πρώτος με φυσικό τρόπο για να αποφύγει τη σύλληψη από τους διώκτες του, ο δεύτερος μεταφορικά, από τη συμπεριφορά των ισχυρών του Ολυμπιακού. Και οι δύο έκαναν το ίδιο λάθος: υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες των στρατευμάτων τους αξιολογώντας τα από τις πρώτες επιτυχίες.

Είναι αλήθεια πως η νίκη επί της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν μνημειώδης. Οι πρωταθλητές της Ισπανίας, οι παίκτες που έχασαν το βαρύτιμο τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ στην παράταση από τη Ρεάλ, είχαν κατέβει στο Φάληρο με τις μύτες ψηλά και έφυγαν με τα φτερά κομμένα!

Και εκεί αρχίζει η υπερβολή και οι παγίδες της. Κάποιοι πίστεψαν ότι ο Ολυμπιακός έφτιαξε ομάδα για τις πύλες της Ευρώπης· τραγικά διαψεύστηκαν. Οι υπερφίαλες δηλώσεις μετά την επιτυχία επί της Ατλέτικο και οι κομπασμοί μετά και τη νίκη επί της Γιουβέντους λειτούργησαν σαν καπνογόνα βλήματα, κόκκινου χρώματος εν προκειμένω, μετά την έκρηξη των οποίων χάθηκαν η ουσία και η πραγματικότητα. Η αρωγή του Τύπου στην απογείωση των οπαδών, των παικτών, της τεχνικής ηγεσίας και η κομπορρημοσύνη των παραγόντων άφησαν τον Ολυμπιακό αβοήθητο για τις μάχες που ακολούθησαν· και η συντριβή ήρθε φυσιολογικά. Αντί η ομάδα να εκμεταλλευτεί την επιτυχία και να αλώσει τις «πόρτες» της Ευρώπης, παραδόθηκε σε μια διαρκή μέθη και όταν συνήλθε ήταν πλέον αργά.

Ο Μίτσελ έπρεπε να καθαιρεθεί. Αλλωστε η Ιστορία το υπαγορεύει: όταν ο στρατός συντρίβεται τον στρατηγό καθαιρείς! Ομως πάντα, ή σχεδόν πάντα, για τις ήττες και τις αποτυχίες οι πολιτικοί ηγέτες έχουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από τους στρατιωτικούς.  

Αλλωστε όσοι «ήλιοι» και να λάμψουν στο Λιμάνι, όσο υπάρχουν υπερμεγέθη αλεξήλια στις τάξεις του, ο «ίσκιος» του Ολυμπιακού θα τους σκοτεινιάζει και πάντα θα τους παγώνει!