[Κραυγές και ψίθυροι] Ιστορίες από τον Ντίκενς

Η είδηση βγήκε την επομένη της Πρωτοχρονιάς. Τόσο κινηματογραφικά σκληρή που, νομίζω, ασυναίσθητα την κρύψαμε κάτω από το χαλί του εκλογικού ντεκόρ. Η τετράχρονη Τάλα έμεινε, προσπαθώντας να προφυλαχθεί από την παγωνιά, δέκα ώρες δίπλα στον 32χρονο νεκρό εξαιτίας του ψύχους πατέρα της. Πρόσφυγας από τη Συρία που το τέλος του ταξιδιού, αφού είχε κατορθώσει να περάσει τα σύνορα στον Εβρο, ήταν και το τέλος της ζωής του. Ομολογώ ότι και εγώ το είχα αφήσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Αλλά μου το θύμισε ο Αντώνης Σαμαράς με έναν τρόπο που με παραπέμπει σε φιγούρες του Ντίκενς.

Τυλιγμένος σε ένα χοντρό μπουφάν, στήθηκε μπροστά στον φράκτη του Εβρου, λίγα χιλιόμετρα από εκεί όπου είχε βρεθεί η τετράχρονη, για να υπενθυμίσει ότι αυτό το συρματόπλεγμα μας προστατεύει από τους παράνομους μετανάστες, οι οποίοι «είχαν δημιουργήσει το τεράστιο πρόβλημα που έζησε όλος ο ελληνικός λαός». Δεν θα σταθώ στην ουσία των λόγων του – με την οποία ούτως ή άλλως διαφωνώ – αλλά στην επικοινωνιακή αστοχία. Κανείς από τους συμβούλους του δεν είχε επισημάνει την ιστορία της Τάλα ή την επεσκίασε η πρεμούρα να χαϊδέψει τα αφτιά των ακροδεξιών «νοικοκυραίων» τώρα που στο Κέντρο γίνεται συνωστισμός; Γι’ αυτό το σούρσιμο από τις παντόφλες των μικροαστών μου φαίνεται, κάποιες φορές, το ίδιο επικίνδυνο με τις μπότες των φασιστών.

ΥΓ: Η Τάλα φιλοξενείται στο Χαμόγελο του Παιδιού