[Θεωρείο] Μπάσκετ στον Εβρο

Ενα σενάριο καταστροφής εδώ, μια ακροδεξιά κορόνα εκεί. Δεν είναι μόνο η αποφορά των υλικών που χρησιμοποιεί η ΝΔ στο χαρμάνι της προεκλογικής της εκστρατείας. Είναι και ότι ο συνδυασμός τους είναι θανατηφόρος – ειδικά σε μια κοινωνία της οποίας οι αντιστάσεις έχουν δοκιμαστεί τα τελευταία χρόνια. Είναι επίσης ότι χαρμάνια από φόβο και μισαλλοδοξία φτιάχνουν κόμματα που κινούνται στη ζώνη του πολιτικού λυκόφωτος, όχι πολιτικές δυνάμεις που εκκινούν από τις αξίες του πολιτικού φιλελευθερισμού και συστήνονται στην κοινή γνώμη ως ευρωπαϊκές.

Δηλώνοντας από τον Εβρο ότι «η άποψη μερικών είναι πως πρέπει να μπαίνουν οι λαθρομετανάστες και από πάνω να τους δίνουμε και ιθαγένεια, ασφαλιστικά ταμεία και νοσοκομειακή περίθαλψη», ο Αντώνης Σαμαράς άνοιξε στην ουσία την ατζέντα Μπαλτάκου. Εντάξει, το Μεταναστευτικό έχει ακροατήριο και ο πειρασμός της σκληρής γραμμής είναι μεγάλος. Αλλά ο Σαμαράς είναι Πρωθυπουργός μιας χώρας μεταναστών. Επιπλέον, το ύφος της δήλωσης κλωτσάει με το αξίωμα: δεν υπάρχουν «λαθρομετανάστες», υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται κατευθείαν από την κόλαση. Κι αυτό δεν αλλάζει, είτε έχει τη δυνατότητα να απορροφήσει το φορτίο τους μια κοινωνία είτε δεν διαθέτει τα εφόδια για να το κάνει. Αν, έπειτα, λάβει υπόψη του κανείς ότι η ΕΕ έχει αναθέσει σε έναν ομοεθνή του Πρωθυπουργού τον χειρισμό του Μεταναστευτικού και ότι σε άλλες χώρες που είναι αντιμέτωπες με το πρόβλημα τέτοιες δηλώσεις είναι αδιανόητες, τότε καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Σαμαράς όχι μόνο δεν έπρεπε να ανοίξει την ατζέντα Μπαλτάκου αλλά έπρεπε και να την κρύψει βαθιά στο συρτάρι.

Η στόχευση Σαμαρά ήταν προφανής. Με τη δήλωση, ο Πρωθυπουργός επιχείρησε να βάλει ακόμη ένα κομμάτι στο παζλ μιας εφιαλτικής επόμενης ημέρας, όπου οι καταθέτες θα τρέχουν να σηκώσουν τα λεφτά τους από τις τράπεζες και οι μετανάστες θα περνάνε τα σύνορα για πλάκα. Αυτό που καταφέρνει, όμως, είναι να υπενθυμίσει ότι, με περίσσευμα κυνισμού, έκανε Ελληνα μέσα σε μια νύχτα τον Αντετοκούνμπο επειδή διαπρέπει στο μπάσκετ, αλλά αρνήθηκε να εντάξει στην κοινωνία μερικές χιλιάδες παιδιά που έχουν γεννηθεί εδώ και δεν έχουν άλλη πατρίδα. Οτι, δηλαδή, η πολιτική του στο Μεταναστευτικό ήταν να μην έχει πολιτική.