[Κραυγές και ψίθυροι] Πού ’ναι τα ένσημά σου ρε;

Υποφώσκει σαν άποψη από τότε που παρακολουθώ την πολιτική σκηνή. Ο πολιτικός «προτεσταντισμός» όμως των τελευταίων χρόνων την έχει επιβάλει ως κυρίαρχο αίτημα. «Τι δουλειά κάνει εκτός από πολιτικός; Ας πάει να κολλήσει κανένα ένσημο». Κυριαρχεί, δηλαδή, ο ισχυρισμός ότι η πολιτική δεν είναι δουλειά. Είναι πάρεργο ή χόμπι! Κάτι σαν το mountain bike ή μία… φιλική συμμετοχή του Θεοδόση Πελεγρίνη.

Θεωρώ ότι η παραπάνω άποψη απαξιώνει την ίδια την πολιτική. Ψάχνω να βρω σε ποιο επάγγελμα, εκτός από πολιτικός, είχε διαπρέψει, για παράδειγμα, ο Κένεντι και από πού είχε τα ένσημά του, αλλά no results! Αναρωτιέμαι αν (τυχαίο το παράδειγμα) ο Χαϊκάλης – που έχει πολλά ένσημα ως ηθοποιός – είναι πιο αξιόπιστος από τον Γλέζο που για τους «ενσηματάκηδες» μπορεί και να θεωρείται ανεπάγγελτος. Πολύ πριν ο Μαξ Βέμπερ διατυπώσει την αρχή ότι η πολιτική αποτελεί ένα ξεχωριστό επάγγελμα και προϋποθέτει ειδικές γνώσεις, εμπειρία και συστηματική ενασχόληση, ο Πλάτων γράφει στην «Πολιτεία» (Ε’ κεφάλαιο) ότι η πολιτεία δεν θα δει του ήλιου το φως και των δεινών δεν θα υπάρξει παύλα αν δεν αντικατασταθεί η ερασιτεχνική αντίληψη της πολιτικής από μία αυστηρή επιλογή των πιο άξιων και ικανών.

Προσωπικά, προτιμώ μια Βουλή με όσο περισσότερους επαγγελματίες πολιτικούς είναι δυνατόν παρά ένα βαριετέ με ηθοποιούς, μοντέλα και αθλητές. Πολλοί από τους οποίους και να διάβαζαν, ας πούμε, το Μνημόνιο δεν θα καταλάβαιναν τι λέει. Οι διαφωνούντες ας ψηφίσουν την Κατερίνα Στανίση. Από 12 ετών δουλεύει.