[Θεωρείο] Ναρκαλιευτές στο παζάρι

Ως συγκρατημένα γενναιόδωρο, το πρόγραμμα που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας το βράδυ του Σαββάτου στο Τάε Κβον Ντο είναι εξόχως ελκυστικό. Χοντρικά, αυτό που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στους ψηφοφόρους είναι μια σειρά από φοροελαφρύνσεις ώστε να τονωθεί η ιδιωτική κατανάλωση και ένα κύμα δημοσίων επενδύσεων που θα χρηματοδοτηθούν κυρίως από τους έλληνες και τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Είναι ένας συνδυασμός που ευνοεί την ανάπτυξη – ο Μπαράκ Ομπάμα δεν θα μπορούσε να ζητήσει κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται να είναι το σχέδιο Α’ της Κουμουνδούρου.

Από τον Μπαράκ Ομπάμα, όμως, εμάς μας χωρίζει ο Ατλαντικός Ωκεανός, ενώ το Βερολίνο όχι μόνο ο Ατλαντικός Ωκεανός αλλά και μια διαφορετική αντίληψη για την έξοδο από την κρίση. Η εφαρμογή του προγράμματος, επομένως, εξαρτάται από την προθυμία των δανειστών να αποδεχθούν τους όρους που προτίθεται να βάλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο τραπέζι – και είναι μπόλικοι. Η προϋπόθεση αυτή επιβάλλει την επεξεργασία μιας εναλλακτικής λύσης – ανεξάρτητα από τη διαπραγματευτική δεινότητα, τη μαχητική διάθεση και τον πολιτικό βολονταρισμό των συριζαίων στο ευρωπαϊκό παζάρι.

Το σχέδιο είναι απαραίτητο για να μη βρεθεί η ριζοσπαστική Αριστερά ως κυβέρνηση ενώπιον μιας δυσάρεστης έκπληξης, που δεν θα είναι και τόσο έκπληξη αλλά θα είναι πολύ δυσάρεστη. Είναι επίσης απαραίτητο επειδή το διαπραγματευτικό ταλέντο της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει δοκιμαστεί εκτός έδρας, ενώ εντός η γκάμα είναι μεγάλη: ξεκινά από την πλήρη συμβιβασμό, όπως συμβαίνει με την Αριστερή Πλατφόρμα του Λαφαζάνη, και φτάνει έως τον ψυχρό αποκεφαλισμό, όπως συνέβη με τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Με τους ευρωπαίους εταίρους του, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να κάνει το πρώτο και δεν μπορεί να κάνει το δεύτερο. Αλλά δεν αρκεί ούτε να κινηθεί κάπου στη μέση. Καθώς το σενάριο του Grexit επανέρχεται και μάλιστα χωρίς αίμα αυτή τη φορά, η Ευρώπη μοιάζει και πάλι με ναρκοπέδιο. Και στο ναρκοπέδιο δεν χρειάζονται πρόθυμοι ισορροπιστές, αλλά ψύχραιμοι ναρκαλιευτές.